برای میلیونها انسان که با دیابت زندگی میکنند، روز با فرو کردن سوزنی در سرانگشتان آغاز میشود و با تکرار مداوم این عمل به شب میرسد؛ آیینی دردناک که در طول سالها، پوست را ضخیم و حساسیت لمس را از بین میبرد. دکتر سلطان، استادیار دانشگاه نیل، پژوهش خود را بر این نقطه تمرکز داده است: دسترسی به اطلاعات بدن بدون آسیب رساندن به آن. دستگاه او به جای رگها، به سراغ مایع میانبافتی میرود که سلولهای بدن را در بر گرفته است.
این وصله هوشمند از آرایهای از میکروسوزنهای پلیمری ساخته شده که تنها ۱۰ تا ۳۰ میکرومتر در عمق پوست نفوذ میکنند. این عمق دقیقاً به اندازهای است که به مایع مورد نظر برسد، اما هرگز به اعصاب گیرنده درد یا مویرگهای خونی برخورد نکند. بیمار تنها سرمای ملایم یک برچسب را روی بازوی خود حس میکند، در حالی که حسگرها با دقتی وسواسگونه، سطح گلوکز را در هر لحظه گزارش میدهند.
اما ارزش کار این دانشمند تنها در حذف فیزیکی سوزن نیست. هوش مصنوعی بهکار رفته در این دستگاه، فراتر از نمایش اعداد عمل میکند؛ این سیستم الگوهای تغییر قند خون را میسنجد و پیش از آنکه بیمار دچار بحران شود، هشدار لازم را به تلفن همراه او یا پزشک معالج ارسال میکند. این یعنی تبدیل یک ابزار اندازهگیری ساده به یک سیستم پیشبینیگر که میتواند در سکوت، جان انسانی را از شوکهای ناگهانی نجات دهد.
اکنون که آزمایشهای آزمایشگاهی با موفقیت به پایان رسیده، دکتر سلطان گفتگوهای خود را با سازمان دارو و غذای مصر (EDA) آغاز کرده است تا این فناوری را از محیط استریل دانشگاه به خانههای مردم ببرد. او با حوصله و دقتی که شایسته یک پژوهشگر است، در پی اثبات این حقیقت است که علم در والاترین شکل خود، همان چیزی است که از رنجهای کوچک روزمره میکاهد تا حرمت و آرامش بدن انسان حفظ شود.