تا پیش از این، هنگامی که تبهای ناشناخته در روستاهای دورافتاده بورکینافاسو شایع میشد، پزشکان ناچار بودند نمونههای خون را در سفری دشوار و طولانی به آزمایشگاههای مرجع در خارج از کشور یا مراکز ثابت و دوردست بفرستند. در فصل باران، زمانی که جادههای خاکی به باتلاق تبدیل میشوند، این انتظار برای تشخیص بیماری گاه تا هفت روز به درازا میکشید؛ روزهایی که برای بیماران مبتلا به تبهای خونریزیدهنده، مرز میان مرگ و زندگی بود.
اکنون این توازن تغییر کرده است. این آزمایشگاه سیار که در واقع یک واحد ایمنی زیستی سطح ۳ است، بر روی شاسی خودروهای سنگین نصب شده تا بتواند از ۱۵۰۰۰ کیلومتر جاده آسفالته عبور کرده و خود را به کانون بحران برساند. متخصصان آموزشدیده، در داخل این فضای ایزوله و در حالی که لباسهای محافظ مخصوص به تن دارند، میتوانند ویروسهایی نظیر لاسا، تب زرد و دنگی را در همان لحظه و در همان مکان شناسایی کنند.
دکتر روبر لوسین ژان-کلود کارگوگو، وزیر بهداشت، در مراسمی که بوی امید و خودباوری میداد، مسئولیت این واحد را به این متخصصان واگذار کرد. این تنها یک دستاورد فنی نیست، بلکه لحظهای است که در آن علم در خدمت کرامت انسانی قرار میگیرد. هر بار که این آزمایشگاه در جادههای ناهموار به حرکت درمیآید، حامل این پیام است که دیگر هیچ روستای دورافتادهای در برابر بیماری تنها نخواهد ماند.
دقت در طراحی این واحد به گونهای است که حتی کوچکترین جزئیات، مانند سیستم دربهای دوگانه قفلشونده، برای محافظت از پژوهشگران و محیط زیست تعبیه شده است. این دانشمندان اکنون نه تنها تکنسینهای یک دستگاه پیچیده، بلکه دیدهبانانی هستند که در خط مقدم، پیش از آنکه فاجعهای همهگیر آغاز شود، راه را بر آن میبندند.