از سال ۲۰۱۹، بستر دریا در این مناطق رنگ باخته است؛ علفزارهای دریایی که روزگاری پناهگاه امن سختپوستان و منبع غذایی «دوگونگها» بودند، تحت فشار گرمای اقیانوسی و رسوبات ناشی از حفر کانالها، به تودههایی پوسیده بدل شدهاند. این ناپدید شدن ناگهانی پوشش گیاهی، تنها یک فاجعه زیستمحیطی نبود، بلکه سکون سنگینی را بر روستاهای ماهیگیری حاکم کرد. جوانان که دیگر صیدی در تورهای خود نمیدیدند، آماده ترک زادگاهشان میشدند، اما زنان منطقه با سازماندهی هستههای محلی، مسیری دیگر برگزیدند.
بخشی از این زنان در ساعتهای جزر، با دقت و وسواس به جمعآوری صدفها در میان لایههای باقیمانده علفها میپردازند تا سفرههای محلی خالی نماند، در حالی که گروهی دیگر به کارگاههای خانگی روی آوردهاند. آنها برگهای پاندانوس را میجوشانند، خشک میکنند و با نظمی هندسی به هم میبافند تا محصولاتی تولید کنند که اکنون در فروشگاههای سراسر تایلند به فروش میرسد. این کار نه از سر استیصال، بلکه انتخابی آگاهانه برای حفظ پیوند جامعه با ساحلی است که در حال تغییر است.
در این میان، محققان اداره منابع دریایی و ساحلی (DMCR) به میان مردم آمدهاند تا نه به عنوان ناظران دور، بلکه در مقام همکار، علل دقیق این مرگومیر گیاهی را بررسی کنند. ریشههای گیاه «هالوفیلا اووالیس» که مانند شبکهای در هم تنیده بستر دریا را سفت نگه میداشتند، اکنون سست شدهاند و این امر سواحل را در برابر فرسایش موجهای موسمی بیدفاع کرده است.
دوگونگها در حین چریدن در اعماق، ردهایی شبیه به مسیر شخمزدن تراکتور بر بستر دریا به جا میگذارند که اکنون از فراز آسمان، به ندرت دیده میشوند.
این همکاری میان دانش آکادمیک و تجربه زیسته زنان ساحلنشین، فراتر از یک پروژه دولتی، به یک توافق نانوشته برای مسئولیتپذیری بدل شده است. آنها میدانند که بازگشت جنگلهای زیر آب زمانبر خواهد بود، اما با مدیریت صید صدف و جایگزینی درآمدهای سنتی، مانع از فروپاشی هویت اجتماعی خود شدهاند. در هر گرهی که بر سبدهای پاندانوس زده میشود، ارادهای برای ماندن و محافظت از میراثی نهفته است که دریا به امانت نزد آنها گذاشته بود.