تاریخچه تولید واکسن در این سرزمین به آزمایشگاههای یابا در دهه ۱۹۴۰ بازمیگردد؛ مکانی که زمانی واکسنهای تب زرد را به کشورهای همسایه صادر میکرد. اما از سال ۱۹۹۱، زمانی که چرخهای آن مرکز به دلیل فرسودگی تجهیزات و کمبود بودجه از حرکت ایستاد، نیجریه برای محافظت از فرزندانش به دستهای دور چشم دوخته بود. اکنون، این کارخانه جدید نه تنها یک واحد صنعتی، بلکه بازگشت به ارادهای است که سالها زیر سایهی هزینههای سنگین واردات پنهان مانده بود.
دولت نیجریه با حذف واسطههای تجاری و هزینههای گمرکی، این واکسنها را مستقیماً برای شبکه بهداشت ملی خریداری میکند. این تغییر ساختار، هزینههای درمانی خانوادههایی را که پیش از این برای تأمین سلامت خود با دشواریهای مالی روبرو بودند، به شکلی ملموس کاهش میدهد. این واحد تولیدی بخشی از یک حرکت بزرگتر در قاره است که قصد دارد تا سال ۲۰۴۰، بخش عمدهای از نیازهای دارویی را در خاک آفریقا تأمین کند.
تلاش برای خودکفایی تنها به دیوارهای کارخانه محدود نمیشود. همزمان با خروج اولین محمولههای واکسن، برنامهای وسیع برای نوسازی ۱۷ هزار مرکز بهداشت اولیه در سراسر کشور در جریان است. محمد علی پاته، وزیر بهداشت، این مسیر را بخشی از نوسازی زیربنایی میداند که قرار است تا سال ۲۰۳۰، بیش از ۸۰ میلیون نفر از شهروندان شاغل در بخشهای غیررسمی را تحت پوشش بیمه همگانی قرار دهد.
در این میان، آنچه بیش از ارقام اهمیت دارد، امنیت خاطری است که در مراکز درمانی کوچک روستایی احساس میشود؛ جایی که حالا واکسنها نه از فرسنگها دورتر، بلکه از آزمایشگاهی در نزدیکی، با کیفیتی نظارتشده و قیمتی عادلانه به دست پزشکان و پرستاران میرسد.