اختراع او که MoyoECG نام دارد، پاسخی است به یک ضرورت انسانی؛ دستگاهی پوشیدنی برای پایش سلامت قلب که بدون نیاز به اتصال به اینترنت، گزارش دقیقی از وضعیت بیمار ارائه میدهد. در کشوری که بیماریهای قلبی و عروقی عامل نزدیک به ۱۳ درصد از مرگومیرها هستند، تشخیص بهموقع اغلب به معنای فاصله میان مرگ و زندگی است. دستگاههای سنتی نوار قلب نه تنها گرانقیمت هستند، بلکه نگهداری از آنها در درمانگاههای خارج از شبکه برق، بهدلیل نیاز مداوم به قطعات مصرفی و تکنسینهای متخصص، تقریباً غیرممکن است.
کمی دورتر، نائوم موناری با چالش بزرگ دیگری پنجه در انداخته است: نارسایی کلیه. او با پروژه «راههای کلیوی»، واحد دیالیز سیاری را طراحی کرده است که درمان را به نزدیکی محل سکونت بیماران میبرد. برای کسی که در یک روستای دورافتاده زندگی میکند، دیالیز به معنای سفرهای طولانی و طاقتفرسا به بیمارستانهای پایتخت بود؛ سفرهایی که گاهی بیش از خودِ بیماری، رمق انسان را میگرفت.
بسیاری از این نوآوریها که اکنون توسط آکادمی سلطنتی مهندسی به رسمیت شناخته شدهاند، بر یک اصل ساده استوارند: علم نباید در پشت دیوارهای بلند بیمارستانهای مدرن محبوس بماند. آلیس موهوهو و نائوم موناری بخشی از گروهی ۱۶ نفره از نوآوران ۱۱ کشور آفریقایی هستند که آموختهاند چگونه پیچیدگیهای تکنولوژی را به ابزارهایی ساده و مقاوم تبدیل کنند. آنها در ماههای آینده تحت آموزشهای تخصصی برای تجاریسازی و گسترش طرحهای خود قرار میگیرند تا پیش از فینال بزرگ در ژوئن ۲۰۲۶، ایدههایشان را به یک واقعیت پایدار تبدیل کنند.
نبوغ این مهندسان در اختراع قطعات پیچیده نیست، بلکه در درک عمیق از محدودیتهای انسانی است. آنها میدانند که در یک درمانگاه کوچک، لمس خنک یک دستگاه کوچک روی سینه بیمار یا صدای منظم کارکرد یک دستگاه دیالیز در نزدیکی خانه، فراتر از یک پیشرفت فنی، پیامی از مراقبت و توجه است.