آیساکه کازیمیرا، رئیس بخش دوراندیشی استراتژیک در دانشگاه جوامع پاسیفیکا، با نگاهی به افقهای پیش رو، از گسستی سخن میگوید که آموزشهای صرفاً غربی در روح جوانان جزیره ایجاد کرده بود. او بر این باور است که رشد فکری اگر با هویت انسانی گره نخورد، چیزی جز جدایی از جامعه به بار نمیآورد. از این رو، این دانشگاه که از سال ۱۹۶۵ ریشه در تاریخ منطقه دارد، تحت هدایت پروفسور اوپولو لوما وای مسیر خود را به سوی مدلی تغییر داد که در آن فلسفه، هنر و زبانهای بومی، اعتبار علمی یافتهاند.
در این نظام آموزشی، از دانشجو تنها درباره نمراتش نمیپرسند؛ بلکه وضعیت روح او و کیفیت پیوندش با خانواده و زمین نیز بخشی از سنجش آکادمیک است. دانشجویان در مراکز یادگیری که در دل دهکدههای فیجی بنا شده، پای صحبت بزرگانی مینشینند که مدیریت منابع و تاریخ شفاهی را نه از راه کتاب، بلکه از طریق زیستن با طبیعت آموختهاند.
این تحول که با عنوان «بافتن دوباره فرش اکولوژیک» شناخته میشود، تلاشی است برای ادغام شیوههای سنتی با سیاستهای مدرن. کازیمیرا معتقد است وقتی یادگیری در کیستی و هویت فرد ریشه داشته باشد، به نیرویی دگرگونکننده بدل میشود. هدف او تربیت فارغالتحصیلانی است که در کنار تواناییهای آکادمیک، خود را در برابر اقیانوس و میراث نیاکانشان پاسخگو بدانند.