در ساختار درمانی هند، فاصلهی میان شهر و روستا تنها با کیلومترها سنجیده نمیشود؛ در حالی که ۷۵ درصد پزشکان در مراکز شهری مستقر هستند، نزدیک به دوسوم جمعیت کشور در روستاها زندگی میکنند. موهاپاترا، بنیانگذار «کیوربی» (CureBay)، مدل خود را بر پایهی این واقعیت بنا کرد که برای درمان، همیشه نیاز به حضور فیزیکی پزشک در اتاق نیست، اما حضور یک دست یاریگر آموزشدیده ضرورت دارد.
در این کلینیکها، کارکنان مستقر در محل، وظیفهی گرفتن نمونههای خون و ثبت علائم حیاتی را بر عهده دارند. نمونهها توسط شبکهای از رانندگان به آزمایشگاههای همکار در شهرهای مجاور منتقل میشوند و نتایج، زیربنای تشخیصی را میسازند که پزشک از راه دور ارائه میدهد. برای بیماری چون هسینا، این فرآیند به معنای رهایی از دست دادن مزد روزانه و هزینههای کمرشکن حملونقل است.
اما علم و فناوری بدون اعتماد در خاک روستا ریشه نمیدواند. به همین سبب، این مجموعه افرادی مانند کابری راث را از میان خودِ جوامع محلی به عنوان «سواستیا میترا» یا دوستان سلامت برگزیده است. وظیفهی آنها فراتر از امور فنی است؛ آنها واسطهی میان دنیای دیجیتال و بیمارانی هستند که شاید برای نخستین بار شفای خود را در یک قاب تصویر جستجو میکنند.
این شرکت نوپا که موفق به جذب ۷.۵ میلیون دلار سرمایه از سرمایهگذارانی چون «الوار» شده است، اکنون در پی گسترش این شبکه به فراتر از ایالتهای اودیسا و چاتیسگر است. در دنیایی که پیش از سال ۲۰۲۰، تشخیصهای راه دور در خاکستریِ قوانین سرگردان بود، حالا نظم تازهای در حال شکلگیری است که در آن، مراقبتهای اساسی نه یک امتیاز برای شهرنشینان، بلکه حقی در دسترس برای اهالی دورترین روستاهاست.