در ایتالیا، جایی که این پرنده زمانی با شکوه بر فراز صخرهها پرواز میکرد، اکنون تنها ده جفت باقی مانده است. این واقعیت، متخصصان مرکز CERM را بر آن داشت تا با همکاری همتایان اسپانیایی خود در AMUS، پروژهای را آغاز کنند که فراتر از مرزهای جغرافیایی است. این پرندگان که در اسارت پرورش یافتهاند، اکنون در اکسترمادورا خانهای جدید یافتهاند تا با روشهای نوآورانه تکثیر شوند و فرزندانشان بار دیگر پهنه آسمان را بپیمایند.
کرکس مصری، همان پرندهای که در هیروگلیفهای مصر باستان نماد آغاز بود، اکنون خود در آستانه پایانی ناخواسته قرار گرفته است. دیدن یکی از آنها از نزدیک، با آن رنگ زرد و درخشان پوست چهرهاش که از سلامت و تغذیه در طبیعت حکایت دارد، یادآور پیوند عمیق این موجود با زمین است.
همکاری میان این دو مرکز، تنها یک انتقال فنی نیست، بلکه تلاشی آگاهانه برای اصلاح پیامدهای دههها مسمومیت غیرقانونی و کمبود غذا در طبیعت است. در حالی که جمعیت این گونه در دهههای اخیر به شدت آسیب دیده، این پانزده پرنده اکنون به عنوان پلی میان دانش ایتالیایی و تجربه اسپانیایی عمل میکنند. تکنسینهای بینالمللی در کنار هم ایستادهاند تا با یادگیری متقابل، مدلی برای حفاظت از سایر گونههای در معرض خطر در قاره اروپا بسازند.
این پرندگان که به استفاده هوشمندانه از ابزار برای شکستن تخمها شهرت دارند، اکنون خود موضوعِ ظریفترین ابزار انسان یعنی «مراقبت» شدهاند. فرزندان این گروه در آیندهای نزدیک، نه تنها در ایتالیا، بلکه در مناطق مختلف اسپانیا رهاسازی خواهند شد تا اطمینان حاصل شود که بالهای پهن این مسافران باستانی، همچنان بر فراز قاره پیر به حرکت در میآیند.