این رویداد که از اواخر مارس تا میانه آوریل ادامه دارد، فراتر از یک نمایشگاه ساده است. بیش از ۱۴۰۰ فرصت یادگیری در کارگاههای آموزشی فراهم شده است که بیش از نیمی از آنها در مناطق دورافتاده روستایی برگزار میشوند. امسال، حضور هنرمندان بومی از جوامع آمازونی پرو و صنعتگرانی از فرانسه، گفتوگویی میانفرهنگی را رقم زده است که در آن، فنون نساجی، سفالگری و تراش سنگهای قیمتی به اشتراک گذاشته میشود.
در آستوریاس، هنر دست تنها یک سرگرمی نیست، بلکه میراثی است که تحت نظارتهای دقیق حفظ میشود. هنرمندانی که در این برنامه شرکت میکنند، همگی دارای «کارتا دِ آرتسانو» هستند؛ گواهینامهای رسمی که دولت محلی برای تأیید مهارت و اصالت کار آنها صادر میکند. از تراشیدن «آزاباشه» (کهربای سیاه) که از صخرههای دوران ژوراسیک استخراج میشود تا ساخت ابزارهای سنتی، هر حرکت دست پیوندی است با گذشتهای که هنوز نفس میکشد.
یکی از ملموسترین تصاویر این سنت، ساخت «مادرنیا» یا همان کفشهای چوبی سنتی آستوریاس است. این کفشها با سه پایه چوبی کوچک در زیره — دو تا در جلو و یکی در پاشنه — طراحی شدهاند تا راه رفتن در زمینهای گلی و مرطوب مزارع شمال اسپانیا را ممکن کنند. این جزئیات فنی که برای قرنها بدون تغییر مانده، نشاندهنده هوشی است که در پاسخ به نیازهای محیطی شکل گرفته است.
برنامه «بافتن فرهنگ» نیز با هدف انتقال این دانش به نسلهای جدید، هنرمندان را به مدارس و فضاهای عمومی میبرد. در جهانی که اشیاء به سرعت تولید و فراموش میشوند، این گردهمایی در آستوریاس یادآور ارزش اشیایی است که با صبوری و با تکیه بر دانش دست انسان ساخته شدهاند؛ جایی که یک قطعه چوب ساده پیتا، با لمس هنرمندی چون برنهارت، به صدایی ماندگار بدل میگردد.