در فاصله روزهای ۹ تا ۱۱ آوریل ۲۰۲۶، شهر آسونسیون میزبان نخستین کنگره ایبرو-آمریکایی آموزش فراگیر است. این نشست برخلاف همایشهای اداری معمول، فضایی برای گفتوگوی مستقیم میان دانشآموزان دارای معلولیت، خانوادههای آنان و سیاستگذاران فراهم کرده است. سازماندهندگان این حرکت، به رهبری شبکه Creemos en la Educación Inclusiva و با حمایت برنامه آموزش فراگیر OAS، تلاش میکنند تا مدارس را از مراکز تفکیک جنسیتی و جسمی به خانههایی برای تمام استعدادها تبدیل کنند.
ریشههای این دگرگونی به سال ۲۰۱۳ بازمیگردد؛ زمانی که پاراگوئه با تصویب قانون ۵۱۳۶، موسسات آموزشی را موظف کرد بدون دریافت هزینه اضافی، زیرساختها و برنامههای درسی خود را با نیازهای دانشآموزان دارای معلولیت تطبیق دهند. پیش از این، آموزشهای تخصصی اغلب در مراکز منزوی و دور از بدنه اصلی جامعه انجام میشد.
چالشهای پیش رو همچنان در جزئیات فیزیکی و جغرافیایی خودنمایی میکنند. در مناطق روستایی مانند گرن چاکو، جادههای خاکی و نبود خودروهای عمومی مجهز، سدی در برابر حضور دانشآموزان در کلاس درس است. با این حال، در این کنگره، مربیانی که پیشتر در دورههای تربیت معلم خود هیچ آموزشی برای مواجهه با تفاوتهای عصبی یا جسمی ندیده بودند، حالا در کنار خانوادهها به بازنگری در شیوههای تدریس میپردازند.
این جنبش که در سال ۲۰۲۴ در نشست وزرای آموزش ایبرو-آمریکا در بولیوی معرفی شد، اکنون در پاراگوئه به بلوغ رسیده است. هدف نهایی، نه فقط ساختن رمپهای بتنی، بلکه تغییر فرهنگ مدارس است تا هیچ کودکی به دلیل تفاوت در نحوه حرکت یا یادگیری، پشت درهای بسته باقی نماند.