برای دهه‌ها، تشخیص صرع به معنای چسباندن دیسک‌های فلزی سخت به پوست سر با خمیرهای رسانا بود؛ روشی که با خشک شدن خمیر، دقت خود را از دست می‌داد. در شهرهای بزرگ، این یک روال عادی است، اما برای میلیون‌ها نفر در کشورهای کم‌برخوردار، نبود تکنسین‌های ماهر و برق پایدار، این آزمایش ساده را به رؤیایی دست‌نیافتنی بدل کرده بود. دکتر عبدال با درک این شکاف، تمرکز خود را بر ساخت ماده‌ای گذاشت که نه علیه بدن، بلکه با بدن کار کند.

این اختراع که «نیورو ویوز» نام گرفته، نخی رسانا و منعطف است که هر پزشکی می‌تواند آن را تنها در چند دقیقه و با یک بی‌حسی موضعی ساده زیر پوست سر قرار دهد. این رشته‌ها که از پلیمرهای رسانا ساخته شده‌اند، برخلاف فلزات گران‌بها در برابر حرکت‌های بدن ترک نمی‌خورند و به راحتی با بافت انسان سازگار می‌شوند.

اطلاعات ثبت شده توسط این رشته‌ها به صورت بی‌سیم به واحد کوچکی که پشت گوش قرار می‌گیرد منتقل می‌شود. این دستگاه کوچک که اندازه‌ای مشابه یک پروتز کاشت حلزون دارد، داده‌های حیاتی مغز را برای شناسایی دقیق منشأ تشنج‌ها ذخیره می‌کند. این سادگی در اجرا، مرزهای تخصص را جابه‌جا کرده و ابزار تشخیص را از اتاق‌های ایزوله بیمارستان‌های بزرگ به درمانگاه‌های دورافتاده می‌برد.

دکتر عبدال که دستاوردهای خود را در نشریات معتبری همچون ACS Materials Letters به ثبت رسانده، معتقد است این فناوری تنها به صرع محدود نخواهد ماند. او افقی را می‌بیند که در آن پایش بیماری‌های پارکینسون، افسردگی و آسیب‌های مغزی، دیگر نه یک امتیاز ویژه برای ساکنان شهرهای توسعه‌یافته، بلکه حقی در دسترس برای هر انسانی باشد که به آن نیاز دارد.