این زخم عمیق در زمین که در برخی نقاط به عمق ۴ متر و عرض ۳۰ متر میرسید، میراثی از دوران چرای بیرویه و جادهسازیهای اواخر قرن نوزدهم بود. این خندق بزرگ مانند یک زهکش عمل میکرد و آبهای سطحی را پیش از آنکه جذب خاک شوند، با سرعت از محیط خارج میکرد؛ وضعیتی که باعث شده بود تالابهای سرسبز به دشتهای خشک و نیمهبیابانی تبدیل شوند. برای درمان این وضعیت، بیش از ۱۱۴,۰۰۰ متر مکعب خاک و مواد آلی که از پروژههای نازکسازی جنگلهای مجاور تهیه شده بود، به درون این شکاف ریخته شد تا سطح آب زیرزمینی دوباره بالا بیاید.
اکنون با بازگشت رطوبت به خاک، منظره دشت تغییر کرده است. گیاه گل میمون ساقهباریک که سالها در این منطقه دیده نشده بود، دوباره در میان گلولای مرطوب شکوفه داده و لاکپشتهای برکهای شمال غربی به زیستگاه قدیمی خود بازگشتهاند. صدای جغد خاکستری بزرگ در سپیدهدم، گواهی بر این است که اکوسیستم دوباره در حال نفس کشیدن است.
تلاشهای جولی فیر و همکارانش در پارکهای ملی و خدمات جنگلداری، به مرزهای یوسمیتی محدود نمانده است. آنها اکنون نگاه خود را به مجتمع چمنزارهای فورنی و حوضه آبریز رودخانه واکر غربی معطوف کردهاند. در آنجا، پروژهای با بودجه ۵ میلیون دلاری در حال برنامهریزی است تا بیش از ۴۰۰ هکتار از اراضی تخریب شده را دوباره به تالابهای زنده تبدیل کند. این کار نه یک مداخله تهاجمی، بلکه بازگرداندن آرام جریان آب به مسیرهای باستانیاش بر روی مخروطافکنهای قدیمی است؛ جایی که آب دوباره فرصت مییابد در زمین نفوذ کند و نبض حیات را در رگهای کالیفرنیا به جریان اندازد.