دکتر مرانی زنتار علاء، متخصص رادیولوژی، با هدایت دقیق سوزنهای ظریف، گاز آرگون را به قلب تومور فرستاد. در همین حال، دکتر چیمی یونس، متخصص پزشکی هستهای، از طریق اسکنر PET-CT مجهز به هوش مصنوعی، تأثیر سرما را بر سوختوساز سلولها رصد میکرد. با افت دما، درخشش تومور بر روی صفحه نمایش بهتدریج کدر شد و نشان داد که حیات سلولهای مخرب در برابر سرمای شدید متوقف شده است.
این روش که به «کرایوتراپی» معروف است، از اثر ژول-تامسون برای ایجاد یک گوی یخ در دمای زیر منفی ۴۰ درجه سانتیگراد استفاده میکند. نکته متمایز این عمل در کازابلانکا، تماشای مرگ سلولهای سرطانی در زمان واقعی بود. پیش از این، پزشکان مجبور بودند ساعتها یا روزها منتظر بمانند تا نتیجه درمان را ارزیابی کنند، اما اکنون، حقیقت درمان در همان لحظه زیر نگاه پزشکان عیان بود.
دکتر بلکادی کمال، مسئولیت بیهوشی و مراقبتهای ویژه را بر عهده داشت تا بیمار در تمام طول این فرآیند پیچیده، کمترین فشار جسمی را متحمل شود. استفاده از ردیابهای رادیواکتیو که در شتابدهندههای ذرات ساخته میشوند، دقتی به تیم پزشکی داد که پیش از این در این قاره سابقه نداشت. هر حرکت سوزن و هر افت درجه حرارت، نه بر اساس حدس، بلکه بر مبنای دادههای بصری لحظهای انجام شد.
در پایان عمل، آنچه باقی ماند نه جراحتی عمیق، بلکه تنها جای کوچکی از ورود سوزنها بر شانه بیمار بود. این همکاری میان رشتهای در گروه «اونکوراد»، که توسط پروفسور رضوان سملالی و دکتر عمر حاجی بنا نهاده شده، نشاندهنده مسیری است که در آن تکنولوژی دیگر نه یک ابزار سرد، بلکه امتداد دستان پزشک برای صیانت از زندگی است.