بسیاری از سازههای چوبی و آجری این ارگ در اواخر قرن نوزدهم و در دوران استعمار فرانسه تخریب شده بودند. آنچه باقی مانده بود، تنها نقشههایی کمرنگ و خاطراتی در متون کهن بود. اما دانش فنی لازم برای بازآفرینی این شکوه، در اعماق روستاهای تخصصی هانوی زنده مانده بود. در روستای انگو زا، مفرغکاران با همان شیوههای موروثی آلیاژها را ترکیب کردند و در سون دونگ، نجاران تیرهای عظیم چوبی را با تبر و رنده به شکلی درآوردند که گویی از دوران پادشاهی لی به جا مانده است.
این بازسازی، پاسخی انسانی به کشفی بود که در سال ۲۰۰۲ رخ داد؛ زمانی که کارگران هنگام گودبرداری برای ساختمان پارلمان، بهطور تصادفی با جادههای باستانی و پیهای زیرزمینی ارگ روبرو شدند. کاوشهای باستانشناسی نشان داد که لایههای تمدنی در این منطقه تا عمق ۴.۵ متر نفوذ کردهاند، گویی تاریخ بر روی تاریخ انباشته شده است.
اکنون برجهای طبل و ناقوس، نه به عنوان اشیائی موزهای، بلکه به عنوان نمادی از پیوستگی نسلها در چشمانداز هانوی ایستادهاند. در این پروژه، هیچ ماشینآلات سنگین و پیمانکاران بینالمللی جایگزین سرانگشتان هنرمندانی نشد که سنت را نه به عنوان یک امر ایستا، بلکه به عنوان مهارتی زنده و جاری در رگهای خود میبینند. آنها با کار خود، پیوندی میان گذشتهی مدفون در خاک و آیندهی شهری برقرار کردند که دوباره صدای ناقوسهایش را بازیافته است.