این جستوجو نه با ابزارهای مدرن، که با یک سطر نوشته در منوگراف زمینشناسی اوگ فور متعلق به دههی ۱۹۵۰ آغاز شد. فور در یادداشتهای ۶۳۰ صفحهای خود به دندانی اشاره کرده بود که در نقطهای دورافتاده در قلب صحرای بزرگ آفریقا یافته بود. دههها بعد، بیست نفر از اعضای تیم بینالمللی سرنو به همان مختصات بازگشتند تا بقایای موجودی را از زیر شنهای تشنهی نیجر بیرون بکشند که تیم آن را «حواصیل جهنمی» نامید.
در سال ۲۰۲۲، وقتی تیم با تجهیزات کاملتری به محل بازگشت، لحظهی تعیینکننده در تاریکی شب و زیر نور لرزان لپتاپی که با نیروی خورشیدی شارژ شده بود، رقم خورد. آنا لازارو، بوب آدامو و دیگران در سکوت به تصویر سهبعدی جمجمهای خیره شدند که تا آن زمان چشمان هیچ انسانی ندیده بود. این دایناسور با تاجی بزرگ بر فراز منقار، برخلاف تصورات رایج، نه در اعماق اقیانوس، بلکه در رودخانههای کمعمق داخلی به شکار ماهی میپرداخته است.
اهمیت این یافته فراتر از علم استخوانشناسی است. نخستین گونهی شناختهشده از این خانواده که در مصر کشف شده بود، در آوریل ۱۹۴۴ طی بمباران مونیخ به خاکستر تبدیل شد و برای دههها تنها طرحهایی محو از آن باقی ماند. اکنون، پل سرنو از طریق سازمان NigerHeritage، در پی تربیت نسل جدیدی از موزهداران نیجری است. او موزهای با مصرف انرژی صفر در شهر نیامی بنا کرده تا این فسیلها در وطن خود بمانند؛ در نزدیکی همان رودخانههایی که میلیونها سال پیش میزبانشان بودند.