هونگ مهندسی نخوانده است. او کشاورزی است که خودش مخترع شد. دستگاهش را از چند قطعه ساده ساخت: یک موتور، مجموعهای از تیغههای برش، واحدی برای جمعآوری و خردکردن علف، یک دستهی کنترل و سازوکاری چرخدار برای بالا و پایین بردن دستگاه. ماشین برای علفهای علوفهای ساقهنرم ساخته شده، همان علفی که گاوهای منطقه هر روز میخورند.
پیش از این، کشاورزان منطقه با علفبرهای دستی کار میکردند. به گزارش روزنامهی دان وییت، دستگاه هونگ حدود ده برابر سریعتر از کار با دست است. حالا یک نفر بهتنها از پس خوراک حدود ۱۰۰ رأس گاو برمیآید و کار دستی ۵۰ تا ۷۰ درصد کمتر شده است.
در هائو نگیا این عدد اهمیت دارد. در این بخش بیش از ۱۵ هزار رأس گاو در میان بیش از ۲۳۰۰ خانوار پراکندهاند. برای بیشتر این خانوادهها، ساعتهایی که پای علفبری میرفت از وقت کارهای دیگر کم میکرد. به همین دلیل دستگاه هونگ از روستای خودش فراتر رفت و حدود پنجاه دستگاه از آن به کشاورزان داخل و خارج استان تاینین فروخته شده است.
این اختراع در نخستین مسابقهی نوآوری فنی کشاورزان استان تاینین جایزهی سوم را گرفت. مسابقه را انجمن کشاورزان استان همراه با ادارهی علوم و فناوری برگزار کرد و ۷۹ طرح از ۶۷ بخش و محله از ۹۶ بخش و محلهی استان به آن رسید. داوران ۲۰ طرح را به مرحلهی نهایی فرستادند و ۱۲ جایزه دادند. جایزهی اول به نگوین تان سانگ رسید، برای ماشینی که بذر علف هرز را از برنج جدا میکند. جایزهی دوم را وو تان لیِم برای سامانهای بهبودیافته برای جوجهکشی تخم گربهماهی دمقرمز گرفت.
هائو نگیا خودش نیز تازه به تاینین پیوسته است. این بخش پیشتر به ناحیهی دوک هوآ در استان لانگآن تعلق داشت و با ادغام لانگآن و تاینین در جریان بازآرایی سراسری استانهای ویتنام به تاینین پیوست. بیش از نیم قرن پیش، از ۱۹۶۳ تا ۱۹۷۶، نام هائو نگیا نام یک استان کامل بود.
ماشین هونگ از نیاز خود او ساخته شد: مردی که ساعتهای روزش را پای علفبری از دست میداد و راهی پیدا کرد تا این ساعتها را پس بگیرد. حالا کشاورزان دیگری هم با همان دستگاه به گلههایشان خوراک میدهند.