این منطقه کوهستانی در نزدیکی مرز تبت و سیکیم، نخستین سرزمین در نپال است که مدیریت کامل آن به ساکنان بومی واگذار شده است. مردمانی از تبار لیمبو، شرپا و رای، از طریق شبکه‌ای از ۳۲ کمیته محلی، وظیفه حفاظت از پهنه‌ای را بر عهده دارند که از دره‌های گرمسیری تا قله‌های یخی در ارتفاع ۸۵۸۶ متری کشیده شده است. برای آن‌ها، زمین نه یک منبع انتزاعی، بلکه پیوندی زنده میان نسل‌هاست.

پورنا کومار لیمبو، یکی دیگر از ساکنان این منطقه، با دقت اثرات مخرب انفجارها در پروژه‌های برق‌آبی پایین‌دست رودخانه تامور را مستند می‌کند. او می‌بیند که چگونه لرزش زمین، حیات وحش را از پناهگاه‌های طبیعی‌شان فراری می‌دهد. در پاسخ به این تهدیدها، پروژه‌ی جدید یونسکو بر توانمندسازی این نگهبانان تمرکز کرده است تا با تلفیق ابزارهای مدرن و دانش کهن آتش‌بانی، از تعادل شکننده این زیست‌بوم محافظت کنند.

مسئله اصلی برای مینگما و هم‌نسلانش، تنها کاشت درخت نیست، بلکه حفظ دانش بومی است که در طول قرن‌ها صیقل خورده است. آن‌ها می‌دانند که بقای پاندای سرخ به همان اندازه به مراقبت از جنگل وابسته است که به پایداری معیشت خانواده‌هایی که در این ارتفاعات زندگی می‌کنند. این داستانی از مالکیت است؛ جایی که یک جامعه محلی تصمیم گرفته است به جای تماشای تغییرات، معمار آینده سرزمین خود باشد.