این گونه که نام علمی Actinidia indica را بر آن نهادهاند، در منطقهای محدود میان ایالت آروناچال پرادش هند ریشه دوانده است. تیمی از دانشمندان موسسه گیاهشناسی هند، از جمله اس.اس. تیواری و اس.اس. دش، پس از بررسیهای دقیق در قلب هیمالیای شرقی، این درختچه دایمی را شناسایی کردند. این گیاه که بلندی آن به چهار متر میرسد، با برگهای بیضیشکل بزرگ و گلهایی که قطرشان به شش سانتیمتر میرسد، از دیگر خویشاوندان خود متمایز میشود.
کشف این گیاه در منطقهای رخ داده که تحت مدیریت سنتی جامعه بومی آپاتانی قرار دارد؛ مردمی که قرنهاست با روشهای کشاورزی یکپارچه، تعادلی میان شالیزارها و طبیعت کوهستان برقرار کردهاند. اگرچه این ایالت قطب اصلی تولید کیوی تجاری در هند محسوب میشود، اما این خویشاوند وحشی در انزوایی کامل و دور از باغهای دستکاشت تکامل یافته است.
تاریخچه این سرده به شرق آسیا باز میگردد؛ جایی که سالها پیش از آنکه نام «کیوی» بر این میوهها نهاده شود، آنها را به نام «انگورفرنگی چینی» میشناختند. در آغاز قرن بیستم، بذرهایی که از آسیا به نیوزیلند سفر کردند، سرنوشت تجاری این گیاه را تغییر دادند، اما Actinidia indica همچنان در خانهی اصلی خود، در نزدیکی مرزهای گیاهشناسی هند و برمه، ناشناخته باقی مانده بود.
اکنون گیاهشناسان به دلیل محدودیت دادهها، وضعیت بقای این گونه را در ردیف «کمبود داده» طبقهبندی کردهاند. آنها بر این باورند که برای درک گستره واقعی پراکندگی این گیاه، باید جستوجوها را در اعماق بیشتری از جنگلهای بارانی این ایالت ادامه داد. این یافته، بیش از آنکه یک عدد در دفتر آمار باشد، گواهی بر حیات پنهانی است که در لایههای نادیده طبیعت به زیست خود ادامه میدهد.