این گیاه که به نام علمی Actinidia indica توصیف شده، یک پیچک بالارونده است که قد آن به دو تا چهار متر میرسد. آنچه در اولین نگاه نظر جستوجوگران را جلب کرد، کرکهای نرم و متراکمی بود که ساقههای جوان گیاه را پوشانده بودند؛ پوششی مخملی که گویی برای محافظت در برابر رطوبت دائمی ارتفاعات هیمالیا طراحی شده است. برگهای پهن و بیضیشکل این گونه، بستری برای شکوفههای سپید و کرمرنگی هستند که قطر آنها گاه به شش سانتیمتر میرسد.
منطقه آروناچال پرادش که به دلیل تنوع زیستی بینظیرش شناخته میشود، اکنون خانهی یکی از نادرترین اعضای خانواده کیوی است. تا پیش از این اکتشاف، تعداد گونههای شناختهشده در سردهی اکتینیدیا در سطح جهان به ۵۵ میرسید؛ اما با ثبت این گیاه در نزدیکی چشماندازهای فرهنگی آپاتانی، برگ جدیدی به شناسنامه گیاهی هند افزوده شد. محققان تأکید دارند که کشف این گونه در یک قلمرو جغرافیایی محدود، بار دیگر ضرورت حفاظت از اکوسیستمهای شکننده هیمالیا را یادآوری میکند.
اگرچه کیوی در بازارهای جهانی بیشتر با نامهای تجاری شناخته میشود، اما ریشههای این گیاه در قلب آسیا نهفته است. در حالی که ایالت آروناچال پرادش بیش از نیمی از کیوی تجاری هند را تأمین میکند، کشف این گونه وحشی نشان از غنای ژنتیکی دارد که هنوز در دل جنگلهای بکر باقی مانده است. دانشمندان پس از بررسیهای دقیق، نمونههای خشکشده این گیاه را در هرباریوم ملی مرکزی در هوراه به امانت گذاشتند تا برای نسلهای آینده گیاهشناسان به عنوان سندی از تنوع حیات باقی بماند.
دره زیرو که خود در فهرست موقت میراث جهانی یونسکو قرار دارد، اکنون با این یافتهی جدید، اهمیت دوچندانی یافته است. این کشف ثابت میکند که حتی در مناطقی که گمان میرفت به خوبی مطالعه شدهاند، طبیعت هنوز رازهایی برای فاش کردن در دست دارد؛ رازهایی که در میان شاخههای پرزدار یک پیچک کوهی نهفتهاند.