بیمارستان تیکور آنبسا که نامش به معنای «شیر سیاه» و یادآور مقاومت تاریخی مردم اتیوپی است، سالهاست که بار اصلی درمانهای تخصصی کشور را بر دوش میکشد. اما در بخش نوزادان، این مقاومت شکلی متفاوت داشت؛ نبردی روزمره برای زنده ماندن نوزادانی که زودتر از موعد به دنیا آمده بودند، در حالی که تختها و امکانات بخش با تقاضای بیشمار مراجعان همخوانی نداشت. دکتر دان دانته کارارو و تیم عملیاتی او، با درک این فشار انسانی، آستین بالا زدند تا زیرساختی را دگرگون کنند که نقشی حیاتی در پایتخت ایفا میکند.
این نوسازی تنها به رنگآمیزی دیوارها محدود نشده است. مهندسان و کادر درمان دست به دست هم دادند تا چیدمان بخش را به گونهای تغییر دهند که خطر ابتلا به عفونتهای بیمارستانی — که یکی از اصلیترین عوامل مرگومیر نوزادان در این مرکز بود — به حداقل برسد. حالا هر نوزاد در فضایی اختصاصی و زیر سایه مراقبتهای دقیقتری قرار دارد.
سازمان CUAMM که از دهه هشتاد میلادی در خاک اتیوپی ریشه دوانده، این بار بر نقطه حساسی دست گذاشته است. آنها میدانند که در اتیوپی، جایی که سالانه هزاران نوزاد به دلیل وزن کم یا خفگی هنگام تولد با خطر مرگ روبرو هستند، داشتن یک بخش مراقبتهای ویژه مجهز، مرز میان سوگ و لبخند یک مادر است. در مراسم گشایش این بخش، نه از سخنرانیهای پرطمطراق خبری بود و نه از وعدههای دور و دراز؛ تنها رضایت آرام در چشمان کادر درمان دیده میشد که حالا ابزار لازم برای انجام وظیفهشان را در اختیار دارند.
لمس بدنه گرم و صیقلی یک انکوباتور مدرن توسط پرستاری که سالها در کمبود امکانات خدمت کرده، گویاتر از هر آماری است. این ساختمان قدیمی که در سال 1972 بنا شده، اکنون در قلب خود تپشی نو یافته است تا به «شیرهای کوچک» اتیوپی فرصتی برای بزرگ شدن و دویدن در خیابانهای آدیسآبابا ببخشد.