همهٔ اعضای گروه، دوازده زن، اهل ال مانگلیتو هستند، از محلههای کهن لاپاز در ایالت باخا کالیفرنیای جنوبی. این داستان با فروپاشی صید محلی آغاز شد. وقتی دریا دیگر مثل گذشته روزی نمیداد، همسایهها دور هم جمع شدند. در همان سالها ماهیگیران محله سازمان OPRE را بنیان گذاشتند که امروز پانزده تعاونی و بیست ماهیگیر مستقل را در بر میگیرد و بر صدف بادبزنی خلیج لاپاز تمرکز دارد. زنان در کنار آنها به سراغ جنگل حرا رفتند، و نام «نگهبانان کونچالیتو» از سال ۲۰۱۸ رسماً بر گروه ماند.
رابطهٔ این دو روشن است. خور کونچالیتو زیستگاه تخمریزی گونههایی است که در خلیج صید میشوند، از جمله گوشماهی کاتارینا و همان صدف بادبزنی. هر نهالی که این زنان میکارند، به تور ماهیگیران محله هم برمیگردد.
کار روزانهشان بیسروصداست: گشتزنی، پایش زیستی، جمعکردن زباله و راهنمایی بازدیدکنندگان. آنها در مربعهایی به ابعاد ۶۰ در ۶۰ سانتیمتر زانو میزنند و حرای سرخ و سفید و سیاه را یکییکی ثبت میکنند. در نهالستانشان، نهالها شش تا دوازده ماه رشد میکنند و بعد در گِل خور کاشته میشوند. آن نهالستان تقریباً درست هشت سال پیش از تحویل همین تریلر گشایش یافت.
هزینهٔ تریلر را شهرداری لاپاز و صندوق حفاظت از منابع دریایی (FONMAR) بهتساوی پرداختند. آمور فنچ مونتانیو، سرپرست شهرداری لاپاز، هنگام تحویل تریلر گفت: «سازمانیافتن همسایهها و جامعه، و همراهی متحدان، همان چیزی است که به ما امکان میدهد پیش برویم.»
در روزهای کار جمعی، همسایهها و گروههای دیگر محلی هم به زنان میپیوندند. کلائودیا ریس، سخنگوی گروه، گفته است که آنها برای این مکان گردشگری آموزشی میخواهند، نه گردشگری معمول. خواستهشان بیدلیل نیست: آن سوی آب، در شبهجزیرهٔ ال موگوته، پروژهٔ مسکونی پارایسو دل مار بر صدها هکتار زمین گسترده شده است.
زنان ال مانگلیتو در کنار احیای جنگل، کسبوکار پرورش صدف خوراکی هم دارند که فقط زنان در آن کار میکنند. تریلر تازه باری از دوششان برمیدارد، اما کار همچنان با خود آنهاست: مربعبهمربع، نهالبهنهال.