در جشنواره اسنسیا آرتسانا، اشیاء بیش از کلمات سخن میگویند. صنعتگران آمازون تکنیکهای بافت با الیاف نخل چامبیرا و کار با دانههای هوآیرورو را به اروپای شمالی آوردهاند. این حضور تنها یک نمایشگاه ساده نیست، بلکه مواجههای مستقیم میان دو شیوه متفاوت برای درک ماده است؛ جایی که صدفهای رودخانهای آمازون در کنار سنگهای سیاه و صیقلی ویاویسیوسا قرار میگیرند و معنای تازهای پیدا میکنند.
این تبادل که تحت برنامه «کشور میهمان» شکل گرفته، دایره نفوذ خود را به ۳۲ شهرداری مختلف در سراسر آستوریاس گسترش داده است. نیمی از این کارگاهها در مناطق روستایی برپا شدهاند، جایی که زندگی هنوز با ریتم کند دستان هنرمند تنظیم میشود. این طرح به دنبال آن است که نشان دهد چگونه یک مهارت دستی میتواند به پلی میان سرزمینهای دورافتاده بدل شود.
در کنار هنرمندان پرویی، استادکاران فرانسوی نیز حضور دارند تا این گفتگوی سهجانبه کامل شود. در بخشی از این برنامه با نام بافتن فرهنگ، دانشآموزان مدارس محلی با لمس الیاف نرم و چوبهای سخت، میآموزند که چگونه یک وسیله ساده میتواند راوی قرنها صبوری باشد. در این لحظات، تفاوت میان جنگلهای انبوه پرو و تپههای سبز اسپانیا در سایه تمرکزِ هنرمندی که بر روی یک قطعه چوب سبز و تر خم شده، ناپدید میشود.
استادکاران آستوریایی که چوب درخت توسکا را پیش از خشک شدن میتراشند تا از ترک خوردن آن جلوگیری کنند، اکنون در کنار کسانی نشستهاند که با شیره گیاهان، به خاکِ سوخته جان میبخشند. این دیدار، حکایت دستهایی است که علیرغم دوریِ جغرافیا، به یک زبان مشترک سخن میگویند: زبانِ ساختن.