تصمیم اخیر یونسکو برای به رسمیت شناختن این منطقه ۶،۳۷۵ کیلومتر مربعی، تنها یک عنوان تشریفاتی نیست؛ بلکه بازگشت قدرت مدیریت به دست جوامع محلی است. پیش از این، ساکنان این کوهستان با تشکیل سازمان مدیریت مقصد (DMO)، راهی برای پیوند دادن صیانت از طبیعت و معیشت خود یافته بودند. اکنون این نهادهای محلی هستند که قواعد نگاهبانی از لایههای رسوبی دوران پرمین و کرتاسه را تعیین میکنند.
در میان شیارهای این فلات، بیش از ۱۵۰ قلعه انبار سنگی یا «قصور» ایستادهاند که روزگاری مخزن امن غلات و روغن زیتون کوچنشینان بودند. این سازههای مستحکم که بر فراز تپهها بنا شدهاند، گواهی بر دوراندیشی انسانی هستند که میدانست چگونه در سختترین شرایط، از محصول خاک خود محافظت کند.
اهمیت جبل ظاهر تنها در استخوانهای فسیلشده دایناسورها یا ردپای تاریخ زمینشناختی آن نیست. ارزش واقعی این سرزمین در پیوند ناگسستنی میان زمین و انسان نهفته است. خانههای غارمانندی که دمای درونیشان در تمام فصول سال ثابت میماند، نشان از درک عمیق معماران گمنامی دارد که بدون آسیب رساندن به چهره زمین، فضایی برای زیستن خلق کردند.
امروز، جوانان تطاوین و مدنین با تکیه بر این اعتبار بینالمللی، گردشگری را نه به عنوان یک صنعت مهاجم، بلکه به عنوان ابزاری برای روایت داستان کوهستان خود پیش میبرند. آنها نگهبانان موزهای هستند که سقف آن آسمان پرستاره صحرا و دیوارهایش، ورقهای قطور تاریخ زمین است.