داستان آموزش ناشنوایان در کنیا، ریشه در سال ۱۹۵۸ و مدرسهی «کامبویی» دارد، اما برای دههها، نظام آموزشی بر روشهای گفتاری استوار بود؛ تلاشی فرساینده برای وادار کردن کودکان به تقلید صداهایی که هرگز نشنیده بودند. اما DESK که توسط خودِ ناشنوایان اداره میشود، مسیر را تغییر داده است. آنها به جای اصلاحِ فرد، به اصلاحِ جامعه برخاستهاند و با آموزش زبان اشاره به خانوادهها و کادر درمان، پلهایی ساختهاند که پیش از این وجود نداشت.
این انجمن موفق شده است بیش از ۳۰،۰۰۰ نفر را در زمینههای کارآفرینی و مدیریت کسبوکار آموزش دهد. هدف این است که ناشنوایان تنها دریافتکننده کمک نباشند، بلکه به عنوان شهروندانی توانمند، سهم خود را از فرصتهای اقتصادی کشور مطالبه کنند.
تلاشهای این گروه به اتاقهای بازرگانی و کلاسهای درس ختم نمیشود. در راهروهای بیمارستانها، جایی که سوءتفاهم میتواند به قیمت جان تمام شود، DESK به کادر درمان میآموزد که چگونه بدون پیشداوری با بیماران ناشنوا ارتباط برقرار کنند. آنها به زنان جوان ناشنوا میآموزند که چگونه حق خود را برای دریافت خدمات بهداشتی بیطرفانه مطالبه کنند.
حرکت دقیق انگشتان برای نشان دادن مفاهیم پیچیده حقوقی یا پزشکی، تنها یک مهارت فنی نیست؛ این بازپسگیری حقی است که سالها در پسِ سکوت پنهان مانده بود. اکنون، زبان اشاره نه به عنوان یک نقص، بلکه به عنوان یک زبان ملی و مایه افتخار، در مدارس کنیا برای دانشآموزان شنوا و ناشنوا به طور همزمان تدریس میشود.