نمایش را مسترا والدیرا باروس، از بنیانگذاران مرکز فرهنگی ماندینگهایروس دو آمانیا، و مستره بامبا، مدیر هنری گروه، ساختهاند. هشت پرده که کاپوئیرا، موسیقی و رقص را در هم میبافد و بازیگرانش از روستاهای ویلا دا فه ام دئوس، سانتا لوزیا، سانتا ژوانا، سانتا رزا و اوتیرو دوس نوگهیراس میآیند — همه در شهرستان ایتاپهکورو-میریم، حدود صد کیلومتری سائو لوئیس.
این جامعهها کیلومبو هستند: روستاهایی که بازماندگان آفریقاییهای گریخته یا آزادشده بنا کردند. قانون اساسی ۱۹۸۸ برزیل حق مالکیت جمعی زمین را برای آنها به رسمیت شناخت، و بنیاد فرهنگی پالمارس این شناسایی را رسمی میکند.
ریو پایان یک سفر بود. گروه پیش از آن در پارنائیبا در پیائویی، در سائو لوئیس و ایتاپهکورو-میریم، و در بلم در پارا روی صحنه رفته بود. پروژه از میان هشت هزار طرح فرهنگی ارسالشده به یک برنامهی ملی حمایت مالی انتخاب شده بود.
باروس میگوید این کار عزتنفس جوانان سیاهپوست را تقویت میکند و کاپوئیرا آنگولا را برای نسلهای تازه نگه میدارد. کاپوئیرا آنگولا سبک کهنتر و کندتر است؛ برخلاف کاپوئیرا رژیونال، به جای آکروبات بر آیین، موسیقی و بازی نزدیک به زمین تکیه دارد. یونسکو در سال ۲۰۱۴ حلقهی کاپوئیرا را در فهرست میراث فرهنگی ناملموس بشریت ثبت کرد.
اجرای ریو توصیف صوتی و ترجمه به زبان اشارهی برزیلی داشت. کسانی که سالن را نمیدیدند و کسانی که صدای بریمبائو را نمیشنیدند نیز جایی در آن شب داشتند.
کاپوئیرا به عنوان هنر رزمیای زاده شد که خود را در قالب رقص پنهان میکرد — تا بردهها بتوانند بیآنکه ناظران متوجه شوند، تمرین کنند.