کوونگ نارس به دنیا آمد و با آتروفی مادرزادی عصب بینایی بزرگ شد. دبیرستان را در مرکز آموزش حرفهای و مداوم نگوین وان تو به پایان رساند — ساختمانی در خیابان هانگ کوات، در قلب هوانکیم، که زمانی خانه همان دانشمندی بود که کارزار سوادآموزی سراسری ویتنام را رهبری کرد. آن مرکز از سال ۱۹۹۶ کلاسهایی برای دانشآموزان کمبینا برگزار میکند.
حالا در دانشگاه علوم اجتماعی و انسانی، وابسته به دانشگاه ملی ویتنام در هانوی، مددکاری اجتماعی میخواند. هزینه ماهانه زندگیاش سه تا چهار میلیون دونگ است؛ کمکهزینه معلولیت او اندکی بیش از یک میلیون. تفاوت را خودش پر میکند: بازاریابی تلفنی، پخش تراکت، مدلینگ تبلیغاتی، فروش سیمکارت.
میخواهیم از دریچه تواناییهایمان دیده شویم، نه از دریچه معلولیتمان.
عنوان «دانشجوی پنجخوب» را اتحادیه ملی دانشجویان ویتنام از دسامبر ۲۰۱۳ اعطا میکند و پنج معیار جداگانه دارد: اخلاق، نتایج تحصیلی، آمادگی جسمانی، کار داوطلبانه و مشارکت بینالمللی. کوونگ هر پنج معیار را پشت سر گذاشت.
او نایبرئیس باشگاه جوانان دارای معلولیت تانشوان است — منطقهای که از یکم ژوئیه ۲۰۲۵ دیگر روی نقشه اداری ویتنام وجود ندارد و به سه ناحیه تقسیم شده است — و عضو هیئتمدیره شبکه دانشجویان نابینای ویتنام. در سالهای ۲۰۲۲ و ۲۰۲۳ در مسابقات ورزشی و رقص سازگارشده مدال گرفت، و در ۲۰۲۴ از اتحادیه مرکزی جوانان ویتنام لوح تقدیر دریافت کرد.
امسال او را در میان بیستوشش نفر از سراسر کشور برگزیدند که در برنامه «درخشش اراده ویتنامی» تجلیل میشوند؛ برنامهای که از ۲۰۲۰ هر سال جوانان دارای معلولیت را معرفی میکند و در کنار تقدیرها، ده طرح کارآفرینی آنان را با مجموع پانصد میلیون دونگ تأمین مالی کرده است.
وقتی روزنامه تاننین از او پرسید چه میخواهد، پاسخ کوونگ درباره خودش نبود: «میخواهیم از دریچه تواناییهایمان دیده شویم، نه از دریچه معلولیتمان.»