فاجعه از سال ۲۰۱۳ آغاز شد، زمانی که یک بیماری مرموز میلیون‌ها ستاره دریایی آفتابگردان را از میان برد و توازن ظریف اعماق را بر هم زد. بدون این شکارچیان طبیعی، جمعیت توتیاهای بنفش به شکلی انفجاری افزایش یافت. این موجودات کوچک اما حریص، ریشه‌های جلبک‌های غول‌آسا را جویدند و «ریه‌های اقیانوس» را در شمال کالیفرنیا تا بیش از ۹۵ درصد نابود کردند. آنچه باقی ماند، زمین‌هایی برهنه بود که دانشمندان آن را «بیابان توتیا» می‌نامند.

در این میان، سمورهای دریایی نقشی حیاتی ایفا می‌کنند. این پستانداران کوچک که روزگاری تا لبه انقراض پیش رفته بودند، اکنون توسط متخصصان آکواریوم خلیج مونتری پرورش یافته و دوباره به طبیعت بازگردانده می‌شوند. سمورها با تغذیه از توتیاها، به طور طبیعی جمعیت آن‌ها را کنترل می‌کنند، اما یک مانع عجیب وجود دارد: توتیاهایی که در بیابان‌های دریایی زندگی می‌کنند، به دلیل کمبود غذا چنان ضعیف و تهی از ارزش غذایی هستند که سمورها تمایلی به شکار آن‌ها ندارند.

اینجاست که دست انسان وارد عمل می‌شود. غواصان داوطلب و تجاری، در عملیاتی دشوار، توتیاهای ضعیف را به صورت دستی حذف می‌کنند تا فضا برای نشستن هاگ‌های جلبک فراهم شود. به محض اینکه اولین ساقه‌های سبز قد می‌کشند و توتیاهای باقی‌مانده تغذیه می‌کنند، دوباره به غذایی لذیذ برای سمورها تبدیل می‌شوند. این همکاری میان انسان و طبیعت، چرخه‌ای را بازسازی می‌کند که دهه‌ها پیش گسسته شده بود.

سمورهای دریایی در کیسه‌های پوستی زیر دست‌هایشان، سنگ‌های مخصوصی را برای شکستن پوسته شکار خود حمل می‌کنند.

در بریتیش کلمبیا، این راهبرد هم‌اکنون نتایج درخشانی به بار آورده است. حضور مداوم سمورها باعث ایجاد یک اثر زنجیره‌ای مثبت در کل اکوسیستم شده و تنوع زیستی را به سواحل بازگردانده است. هرچند در جنوب کالیفرنیا به دلیل رقابت میان‌گونه‌ای، سرعت بهبود کمتر است، اما استمرار زیست‌شناسان در اجرای برنامه‌های «مامایی سمورها» — که در آن سمورهای ماده بالغ، توله‌های یتیم را برای بازگشت به وحش پرورش می‌دهند — نشان از اراده‌ای جدی برای بازپس‌گیری این قلمروهای گمشده دارد.