پروژهای که این دانشجوی آرژانتینی با بورسیه مؤسسه آلمانی بر عهده گرفته، فراتر از یک تمرین آکادمیک است؛ این تلاشی برای پیوند دادن مهندسی سطح بالا با یک ضرورت عمیق اجتماعی است. آلکسیس بیش از چهار ماه است که بر روی طراحی و یکپارچهسازی سیستمهای الکتریکی و کنترلی این دست رباتیک کار میکند. چالش اصلی او در این اتاق، ساختن عضوی است که «فکر میکند»؛ سیستمی که دادهها را در لحظه پردازش کرده و رفتار خود را با حرکت طبیعی کاربر هماهنگ میسازد.
او که از شهر رافائلا، قطب صنایع فلزی آرژانتین، به اینجا آمده، به خوبی میداند که تکنولوژی اگر دور از دسترسِ نیازمندان باشد، تنها یک مجسمه سرد است. مأموریت او در کایزرسلاترن، کاهش هزینههای گزافی است که معمولاً مانع از دسترسی افراد کمدرآمد به پروتزهای پیشرفته میشود. او به جای استفاده از قطعات انحصاری گرانقیمت، به سراغ ریزکنترلگرهای موجود در بازار و طراحیهای بهینهسازی شده برای مصرف انرژی رفته است تا ایمنی و کارایی را در قالبی مقرونبهصرفه بگنجاند.
در کار او، یک جزئیات حسیِ ظریف وجود دارد: لحظهای که حسگرها، لرزش خفیف ماهیچههای ساعد را دریافت میکنند و آن را به یک گرفتنِ نرم و مطمئن در انگشتان مصنوعی بدل میسازند. این هماهنگی میان گوشت و فلز، حاصل ساعتها برنامهنویسی و آزمون و خطا در بخشهای مکانیک و برنامهنویسی است. آلکسیس گون با هر اتصالِ لحیم و هر خط کد، در حال ساختن پلی است که از رافائلا آغاز شده و در آلمان به ثمر میرسد؛ پلی برای بازگرداندنِ توانایی به دستانی که پیشتر از این حق محروم مانده بودند.