در اواخر ژانویه، دوربینهایی که با هدایت نگهبانان جنگل در نقاط استراتژیک مستقر شده بودند، لحظهای را ثبت کردند که بیش از بیست سال از دید پژوهشگران پنهان مانده بود. غزال آبی پمبا، که در زبان محلی آن را پای وا پمبا مینامند، در مقابل لنز دوربینها ظاهر شد. این حیوان کوچک که قلمرو خود را با ترشحات شفاف غدد زیر چشمش بر روی شاخهها علامتگذاری میکند، در بیش از نیمی از ذخیرهگاه دو هزار هکتاری نگزی ردیابی شد.
تمرکز اصلی این مشاهدات در شبهجزیره توندونی بود؛ منطقهای که از هر سو با روستاهای محلی احاطه شده و تحت فشار مداوم قطع غیرقانونی درختان و تلهگذاری قرار دارد. با این حال، غزالها در همین باریکههای سبز دوام آوردهاند. سیلویا چپی، مشاور علمی موسسه اویکوس، معتقد است که تایید انزوای این گونه میتواند وزن حقوقی و حفاظتی لازم را برای نجات این زیستگاه فراهم کند.
جزیره پمبا برخلاف همسایگانش، توسط گودالهای عمیق اقیانوسی از سرزمین اصلی آفریقا جدا شده است؛ انزوایی جغرافیایی که از دوران یخبندان تاکنون ادامه داشته و باعث شده تا موجوداتی مانند این غزال، مسیری متفاوت در تکامل بپیمایند. تیم تحقیق اکنون نمونههای دیانای را برای تحلیل آزمایشگاهی جمعآوری کرده است تا مشخص شود آیا این غزال یک زیرگونه کاملاً متمایز است یا خیر.
هانا روستی، بیولوژیست دانشگاه هلسینکی، یادآوری میکند که مطالعه بر روی پستانداران کوچکی که در قطعات باقیمانده از جنگلها ایستادگی میکنند، برای زمانی که شاید «همه چیز از دست برود» حیاتی است. در حالی که پروژههای ساخت تفرجگاههای ساحلی در مجاورت جنگل قد میکشند، استخدام محیطبانان جدید با حمایت مالی نهادهای بینالمللی، تنها مانع میان این سایههای کوچک و انقراض قطعی است. این غزالها که عمدتاً از میوههای افتاده توسط میمونها و پرندگان تغذیه میکنند، اکنون بیش از هر زمان دیگری به سکوت و امنیت قلمرو خود وابستهاند.