در ارتفاع ۲۲۰۰ متری، جایی که جادهها بیشتر به مسیرهای مالرو شبیهاند تا بزرگراه، فاصله معنای متفاوتی دارد. برای سالها، زنان این منطقه مجبور بودند برای سادهترین معاینات پزشکی، سوار بر پشت وانتهای روباز، مسیری ۵۵ کیلومتری را در دل صخرهها طی کنند. فیلیپ تالپا، مدیر اجرایی منطقه، به یاد میآورد که پیش از این هیچ سازهای برای مراقبت از بیماران وجود نداشت و اگر بخت با مادری یار بود، شاید پس از نیم ساعت رانندگی به اولین امداد اولیه میرسید.
اکنون در نزدیکی خانه کالا، ساختمانی دائمی با دیوارهای استوار جایگزین کلینیکهای چوبی فرسوده شده است. این مرکز بهداشتی جدید، مجهز به پنلهای خورشیدی است که در شبهای سرد کوهستان، نوری مداوم و گرم به اتاقهای زایمان میبخشد. صدای آب جاری در لولههای این درمانگاه، برای ساکنانی که پیش از این به منابع طبیعی و غیربهداشتی متکی بودند، نشانهای از تغییری ملموس است.
این تحول تنها به سنگ و سیمان محدود نمیشود. کادر درمانی محلی اکنون با تبلتهای مقاومی کار میکنند که اطلاعات سلامت بیماران را بهصورت الکترونیکی ثبت میکند؛ سیستمی که حتی بدون اتصال به اینترنت، سوابق پزشکی نوزادان را در دورترین نقاط حفظ میکند. این پروژه که با حمایت بانک توسعه آسیا و دولت استرالیا به ثمر رسیده، بر آموزش نیروهای بومی متمرکز است تا دانش پزشکی در همان خاکی ریشه بدواند که بیماران در آن زندگی میکنند.
برای کالا نیکیندی، که فرزند سومش را در همین مرکز به دنیا آورده، تفاوت در راهی است که دیگر نیاز به پیمودن آن نداشت. او اکنون میتواند با پای پیاده و در آرامش، به مکانی برود که در آن نامش را میدانند و برای سلامت فرزندش، نیازی به قمار بر سر زمان و جادههای کوهستانی نیست.