کوهستانهای گات غربی که در امتداد ساحل غربی هند کشیده شدهاند، یکی از هشت کانون اصلی تنوع زیستی در جهان به شمار میروند؛ با این حال، نفوذ گونههای مهاجمی نظیر Senna spectabilis، توازن ظریف این زیستگاه را برهم زده و مانع از جوانهزنی درختان بومی شده است. در این میان، اعضای قبایل محلی با بهرهگیری از چارچوبهای قانونی قانون حقوق جنگل مصوب سال ۲۰۰۶، نقش خود را از ساکنان حاشیهای به نگهبانان رسمی و فعال این جنگلها تغییر دادهاند.
تلاش این جوامع تنها به پاکسازی گیاهان مزاحم محدود نمیشود. در نهالستانهایی که توسط خود قبایل اداره میشود، بذرهای جمعآوری شده با دقت کشت میشوند تا در لکههای تخریبشده جنگل کاشته شوند. این مردمان که معیشتشان با برداشت عسل وحشی و گیاهان دارویی گره خورده است، بهتر از هر نقشهبرداری میدانند که حیات ببرهای بنگال و فیلهای آسیایی منطقه، به بقای همین درختان بومی وابسته است.
اتحاد جهانی بازwilding (Rewilding Alliance) در گزارش اخیر خود، فعالیتهای Forest First Samithi را به عنوان نمونهای از حفاظت جامعهمحور برجسته کرده است. در اینجا، تخصص گیاهشناسی مدرن با دانش تجربی کسانی که نسلاندرنسل میان این درختان زیستهاند، ادغام شده است. این پیوند میان انسان و سرزمین، فراتر از آمارهای زیستمحیطی، بازگشت غرور به جوامعی است که اکنون بار دیگر مسئولیت سرنوشت خانه خود را در دست گرفتهاند.
حفاظت از جنگل در اینجا نه یک پروژه اداری، بلکه تداوم زندگی روزمره کسانی است که ریشههایشان در همین خاک است.