این پروژه که با هدایت معلمان در قلب بولیوی شکل گرفته، فراتر از یک کلاس درس ساده است. دانشآموزان با استفاده از گِل رس، که مادهای ریشهدار در فرهنگ بومی آند است، دیواری بزرگ خلق کردهاند که بحران آلودگی آبهای محلی را به تصویر میکشد؛ بحرانی که اغلب ناشی از پسابهای معدنی و مواد سمی همچون آرسنیک در رودخانههایی مانند پیلکومایو است. آنها خاک را ورز میدهند تا به جامعه نشان دهند که سرزمینشان چگونه زیر بار آلودگی تغییر شکل یافته است.
آنچه این حرکت را متمایز میکند، حضور پررنگ دانشآموزانی است که با ناتوانی شنوایی، از طریق زبان اشاره بولیویایی (LSB) در تمام مراحل پژوهش و اجرا مشارکت کردند. در این فضای مشترک، ناتوانی جسمی به حاشیه رانده شد و هنر به زبانی جهانی بدل گشت که پیوند میان مدرسه و قلمرو زندگی آنها را مستحکمتر کرد. داوران جایزه در مادرید، این رویکرد را نه تنها یک نوآوری آموزشی، بلکه نمونهای از کرامت انسانی و مسئولیتپذیری مدنی دانستند.
در مراسمی که در مادرید برگزار شد، ماریانو جابونرو، دبیرکل سازمان کشورهای ایبرو-آمریکایی، این پروژه را به دلیل تأثیر عمیق اجتماعی و قابلیت تکرار در سایر نقاط جهان ستود. دانشآموزان بولیویایی نشان دادند که حتی با دستانی خالی و در سکوت، میتوان از حقوق یک سرزمین دفاع کرد. آنها خاکِ بیجان را به پیامی زنده بدل کردند تا ثابت کنند که آموزش، زمانی به کمال میرسد که هیچ انسانی، به هیچ دلیلی، از دایره آن بیرون نماند.