زندان پورتو آتزورو درون دژی ستارهشکل در جزیرهٔ البا قرار دارد که ساختنش را تاج و تخت اسپانیا در سال ۱۶۰۳ برای نگهبانی از خلیج آغاز کرد. لوچو کار روزانهاش را با مجوز خروج از زندان انجام میداد. قانون ایتالیا از سال ۱۹۷۵ چنین کاری را ممکن کرده است، به شرط آنکه مدیر زندان آن را تأیید کند و قاضی ناظر نیز آن را بپذیرد.
تابستان که تمام شد، صاحب رستوران بهجای خداحافظی قرارداد را تمدید کرد. معنای این تصمیم برای لوچو ساده بود: کار و دستمزد در ماههایی که ساحل خلوت میشود هم ادامه پیدا میکند.
این کار از طریق سکوندا شانس («فرصت دوم») به دست او رسید. این سازمان غیرانتفاعی را فلاویا فیلیپی، روزنامهنگار شبکهٔ TgLa7، در سال ۲۰۲۲ بنیان گذاشت. سکوندا شانس زندانیان و زندانیان سابق را به کارفرمایانی معرفی میکند که حاضرند آنها را استخدام کنند. هماهنگی کارها در توسکانی با استفانو فابری است که پیشتر روزنامهنگار خبرگزاری آنسا بود.
داستان لوچو تنها نمونه نیست. این سازمان در سال ۲۰۲۵ تنها در توسکانی بین ۱۶ تا ۲۳ نفر را سر کار فرستاد و در سه سال گذشته حدود ۷۰ تا ۸۰ نفر را. در خود پورتو آتزورو یک مرکز تماس راه افتاده است که گروهی از زندانیان در آن آموزش دیدهاند و به پاسخگویی به مشتریان مشغولاند. گروهی دیگر حکاکی روی پیترا سرنا را آموختهاند، همان سنگ ماسهای خاکستریآبی تپههای اطراف فلورانس که برونلسکی ستونها و طاقهای کلیسای سن لورنتسو را از آن ساخت. کسانی هم در فروشگاهها، ساختمانسازی و لجستیک کار گرفتهاند و یک نفر هم معلم گیتار شده است.
این کارها در نظامی انجام میشود که زیر بار جمعیت خم شده است. در سال ۲۰۲۵ بیش از ۶۰ هزار نفر در زندانهای ایتالیا بودند، در حالی که ظرفیت رسمی آنها حدود ۵۱ هزار نفر است. به گزارش شورای ملی اقتصاد و کار، تنها اقلیتی از زندانیان کاری دارند و بیشتر همین عده هم برای خود زندان کار میکنند، مثلاً در نظافت و آشپزخانه، نه برای کارفرمایان بیرون.
برای همین فاصلهٔ دو درصد تا نزدیک هفتاد درصد بیشتر از یک آمار است. این فاصله نشان میدهد برای کسی که روزی آزاد خواهد شد، داشتن جایی برای رفتن در صبح فردا چه اهمیتی دارد. لوچو حالا در زمستان هم چنین جایی دارد.