دکتر آگی ویدیوتریاتمو، مدرس دانشکده فناوری صنعتی، به جای آنکه به دنبال کپیبرداری از مدلهای غربی باشد، خودروی خودران خود را بر اساس واقعیتهای اقلیمی و رفتاری زادگاهش بنا کرده است. او میدانست که حسگرهای LiDAR با قیمتهای گزاف چند ده هزار دلاری، اگرچه در بزرگراههای خلوت کالیفرنیا بهخوبی عمل میکنند، اما برای اقتصاد و زیرساختهای اندونزی گزینهای دور از دسترس هستند. در قلب نوآوری او، لنزهای شیشهای سادهای قرار دارند که مانند چشم انسان، تصاویر را به الگوریتمهای هوش مصنوعی میسپارند تا هندسه پیچیده ترافیک محلی را درک کنند.
در خیابانهای اندونزی، جایی که موتورسیکلتها مانند جریان آب از میان منافذ ترافیک عبور میکنند، خودروهای خودران معمولی اغلب دچار سردرگمی میشوند. اما AVA برای این آشفتگی تربیت شده است. تیم تحقیق و توسعه در باندونگ، سیستمهای بینایی ماشین را بهگونهای آموزش دادهاند که بتوانند حرکت ناگهانی چرخهای دوچرخه و مسیر نامنظم مسافربرهای محلی را پیشبینی کنند. این فقط یک دستاورد فنی نیست؛ این پیروزیِ شناختِ عمیق یک مهندس از محیط زندگی خویش است.
هدف نهایی ویدیوتریاتمو فراتر از یک آزمایش دانشگاهی است. او با همکاری شرکتهای صنعتی مانند PT Sibernetika و PT TESA، در حال آمادهسازی این خودرو برای فعالیت در شهرکهای صنعتی و محوطههای فرودگاهی است. در حالی که دولت اندونزی رویای ساخت پایتخت جدیدی به نام نوسانتارا را با شبکه حملونقل کاملاً خودکار در سر میپرورد، دکتر ویدیوتریاتمو با سرسختی بر این باور است که اندونزی نباید صرفاً خریدار بستههای آماده تکنولوژی باشد.
او با آرامشی که مخصوص دانشمندانِ عملگراست، نشان داده که میتوان با هزینهای بسیار کمتر، ماشینی ساخت که نه تنها حرکت میکند، بلکه میبیند و میفهمد. تماشای خودروی AVA که با اطمینان در میان موانع پیش میرود، یادآور این حقیقت است که نوآوری واقعی زمانی رخ میدهد که دانش جهانی در خدمت نیازهای محلی قرار گیرد و انسانی با اراده، ابزارها را به زبانِ خانه خود ترجمه کند.