آنچه در این سالن اعلام شد، فراتر از یک گزارش اداری بود؛ روایت کشوری است که تصمیم گرفت دیوارهای میان کودکانش را فرو بریزد. تعداد دانشآموزان اوتیستیک در نظام آموزش پایه برزیل از ۲۴۶,۷۰۰ نفر در سال ۲۰۲۰ به بیش از ۱.۲ میلیون نفر در سال ۲۰۲۵ رسیده است. این جهش ۴۰۰ درصدی تنها یک عدد نیست، بلکه به معنای حضور میلیونها کودک در فضایی است که پیش از این برای آنها بیگانه یا غیرقابل دسترس بود.
بخش بزرگی از این تحول در کلاسهای درس عادی رخ داده است. امروزه ۹۳.۵ درصد از کل دانشآموزان آموزش استثنایی در کنار سایر همسالان خود درس میخوانند؛ رقمی که در مدارس دولتی به ۹۸.۱ درصد میرسد. در گوشهای از هر یک از این مدارس، «اتاقهای منابع چندمنظوره» با میزهای رنگی و ابزارهای آموزشی خاص، فضایی آرام برای تمرکز و یادگیری فراهم کردهاند؛ جایی که لمسِ دانههای شن یا چیدمان بلوکهای چوبی، پلی به سوی جهان کلمات میشود.
این مسیر از سال ۲۰۱۲ و با تصویب قانون برنیس پیانا آغاز شد؛ قانونی که با پافشاری گروهی از والدین تدوین گشت تا اوتیسم را رسماً به عنوان یک توانخواهی شناسایی کند و حق تحصیل در مدارس عادی را تضمین نماید. دولت برزیل با سرمایهگذاری در آموزش ۱۱۴,۰۰۰ معلم و همکاری با دانشگاههای فدرال، تلاش کرده است تا معلمان را برای رویارویی با نیازهای متنوع این کودکان آماده کند.
هدف ما این است که تا پایان سال ۲۰۲۶، هیچ مدرسهای در این سرزمین بدون اتاق منابع و امکانات حمایتی باقی نماند.
اکنون، وقتی زنگ تفریح در شهرهای دورافتاده یا کلانشهرهای برزیل به صدا درمیآید، صدای درهمتنیده کودکانی شنیده میشود که دیگر بر اساس تفاوتهای عصبشناختی از هم جدا نشدهاند. این نه یک معجزه، بلکه نتیجهی یک ارادهی انسانی برای دیدنِ فرد، فراتر از برچسبهای پزشکی است.