در پهنه خشک و بیابانی لا گواخیرا، جایی که میزان بارش سالانه بهندرت به ۴۰۰ میلیمتر میرسد، بقای جنگلهای ساحلی یک مبارزه روزمره است. بومیان وایو در مناطق دلتای رودخانه رانچریا و باهیا هوندیتا، تحت نظارت خوزه لادئوس و گروههای محلی، آستینها را بالا زدند تا آنچه را که بر اثر خشکی و انسداد مسیرهای آبی از دست رفته بود، بازپس بگیرند. آنها با پاکسازی دستی کانالهای مسدود شده، اجازه دادند تا جریان حیاتی جزر و مد دوباره به تالابهای فوقشور برسد.
این پروژه که با عنوان «مانگرو برای جامعه و اقلیم» به پایان راه خود نزدیک شده، بر پایه دانش بومی و تخصص فنی WWF کلمبیا بنا شده است. برخلاف پروژههای معمول که جوامع محلی تنها تماشاگر هستند، در اینجا اعضای جامعه وایو خود به جمعآوری بذرها، مدیریت نهالستانها و پایش فنی منطقه پرداختند. آنها آموختهاند که چگونه گونههایی مانند «مانگرو سیاه» را که میتواند شوری دو برابر آب دریا را تحمل کند، در سختترین شرایط اقلیمی حفظ کنند.
اهمیت این تلاش در سکوت تالابها و حضور دوباره فلامینگوهای آمریکایی نمایان میشود که برای تغذیه به این پهنههای آبی بازمیگردند. درختان مانگرو در این اقلیم نیمهبیابانی اغلب قامتی کوتاه دارند و به ندرت از دو متر بلندتر میشوند، اما نقش آنها به عنوان محافظان ساحل حیاتی است. نصب تابلوهای راهنما و برگزاری کارگاههای مدیریتی در ریوآچا، نشان از آن دارد که این نگهبانان قصد ندارند به این زودیها دست از مراقبت بردارند.
تصویر نهایی این تلاش، نمکهایی است که روی برگهای سبز درختان مانگرو به شکل بلورهای کوچک میدرخشند؛ گویی درختان خود در حال تصفیه کردن سختی زمین هستند تا ریشههایشان در عمق شورهزار دوام بیاورد. این پیوند میان انسان و درخت، در منطقهای که آب حکم طلا را دارد، نمونهای از انتخاب آگاهانه برای مراقبت از میراثی است که به کل سیاره تعلق دارد.