این گونه جدید که عضوی از خانواده Moniligastridae است، با ویژگیهای کالبدی منحصربهفردی شناخته میشود. تفاوت اصلی این کرم خاکی با همتایان خود در گروه «باروِلی»، در شیارهای ظریف بخش تناسلی آن نهفته است؛ جزئیاتی چنان دقیق که تنها زیر لنزهای قدرتمند آزمایشگاهی معنا پیدا میکند. این موجود برخلاف بسیاری از گونههای دیگر، فاقد منافذ پشتی برای ترشح مایع است و برای بقا در گرمای استوایی، تماماً به رطوبت پایدار سایه درختان و پوشش گیاهی جنگل وابسته است.
پناهگاه حیات وحش پیچی-ویژانی که از سال ۱۹۵۸ حفاظت شده است، با وسعتی بالغ بر ۱۲۵ کیلومتر مربع، زیستگاهی برای بیش از ۵۰ گونه ارکیده و صدها گیاه دارویی است. کشف این کرم خاکی در چنین محیطی، نشان از لایههای پنهان حیات در زیر پای انسان دارد؛ جایی که بیسروصدا، بخش بزرگی از بازیافت مواد مغذی خاک بر عهده این موجودات است.
اهمیت این یافته فراتر از یک نامگذاری ساده در فهرستهای زیستشناسی است. در اکوسیستمهای استوایی، کرمهای خاکی معماران واقعی خاک محسوب میشوند. گونههایی مانند Drawida vazhania با حفر دالانهای زیرزمینی و جابجایی مواد آلی، تنفس زمین را ممکن میسازند. این موجودات در دورههای خشکسالی، با مهارتی غریزی به اعماق پایینتر کوچ کرده و با ایجاد حفرههایی پوشیده از مخاط، به خوابی زمستانی فرو میروند تا دوباره با اولین بارشهای موسمی به سطح بازگردند.
ثبت این گونه جدید در آرشیوهای سازمان زمینشناسی هند، بار دیگر یادآور میشود که حتی در شناختهشدهترین پناهگاههای حیات وحش، هنوز حقایقی ساده و انسانی برای کشف شدن باقی مانده است. این کرم کوچک، بدون هیچ هیاهویی، بخشی از زنجیرهای است که پایداری جنگلهای باستانی کرالا را تضمین میکند.