آنچه در ظاهر تنها یک لوله انتقال آب در زیر جادهای خاکی به نظر میرسید، برای دههها به بنبستی برای گونههای بومی بدل شده بود. این سازههای فلزی که در میانه قرن بیستم نصب شدهاند، با گذشت زمان و فرسایش خاک، باعث ایجاد سقوطهای تند در خروجی آب میشدند؛ پرشهایی که حتی برای قدرتمندترین ماهیان نیز بلند و برای ماهیان جوان، ناممکن بود. نیکول زوسمن، مدیر انجمن کوهستان آپالاش، اکنون اعلام کرده است که با تکمیل ۱۶۶ پروژه مرمت، این موانع از مسیر رودخانهها برداشته شدهاند.
در این عملیات دشوار، جرثقیلها و ماشینآلات سنگین در دل جنگل، لولههای قدیمی را با پلهای چوبی عریض و سازههای قوسی با بستر طبیعی جایگزین کردند. این تغییر مهندسی، نه تنها جریان آب را به حالت طبیعی بازگرداند، بلکه بستر سنگی رودخانه را برای تخمریزی ماهیان در نقاط مرتفع و خنک فراهم کرد.
استیو تاتکو و محیطبانان این مجموعه، با تمرکز بر مناطقی چون کوهستان آهن کاتادین، مسیری را هموار کردند که ماهیان مهاجر برای رسیدن به بسترهای شنی تخمریزی به آن نیاز مبرم داشتند. این ماهیان باید پیش از سفر به اقیانوس، دوران بلوغ خود را در آبهای سرد و پر از اکسیژن سرچشمهها بگذرانند؛ آبهایی که اکنون پس از سالها دوباره به هم پیوستهاند.
این تلاش که در آستانه ۱۵۰ سالگی فعالیت این نهاد به ثمر نشسته، فراتر از یک اصلاح فیزیکی است. این بازگشت به نظمی قدیمی است؛ جایی که رودخانه بدون لکنت جریان مییابد و موجودی کوچک، بیآنکه به دیوارهای فلزی برخورد کند، راه خود را به سوی آینده میجوید.