سدران-پرایس در پژوهشهای خود بر بانکهای بذر محلی تمرکز کرده است؛ مخازنی که با مدیریت مستقیم جوامع بومی، گونههای گیاهی واجد ارزش فرهنگی را از خطر نابودی حفظ میکنند. او نشان میدهد که چگونه حفاظت از این گیاهان میتواند فرصتهای تازهای در آموزش و تولید غذاهای بومی ایجاد کند. در کنار او، جیکوب برچ از دانشگاه کوئینزلند بر روی زراعت غلات بومی مانند «علف کانگورو» کار میکند؛ گیاهی که دانههای آن ۳۰٬۰۰۰ سال پیش از ورود اولین خوشههای گندم اروپایی به این قاره، توسط ساکنان اصلی برداشت و آرد میشد.
آکادمی علوم استرالیا با اهدای جایزه دانشمند بومی سال ۲۰۲۶ به این دو پژوهشگر، بر اهمیت دانشی صحه گذاشت که برای قرنها در حاشیه قرار داشت. حمایت مالی ۲۰٬۰۰۰ دلاری این جایزه، ابزاری است برای پیوند دادن سنتهای شفاهی با پروتکلهای علمی مدرن. در حالی که صنعت غذاهای بومی استرالیا سالانه میلیونها دلار ارزش خلق میکند، سهم جوامع اصلی از این چرخه بسیار ناچیز است؛ شکافی که سدران-پرایس و برچ قصد دارند با تکیه بر مالکیت معنوی و بومشناسی بومی آن را ترمیم کنند.
در ماههای پیش رو، سیدنی میزبان کارشناسانی از نیوزیلند و کانادا خواهد بود تا در سومین نشست «مشارکت سه آکادمی»، درباره حفاظت از دانش بومی گفتگو کنند. برای سدران-پرایس، این مسیر با یک دانه آغاز میشود و به پایداری یک فرهنگ ختم میگردد. او میداند که ذخیره کردن یک بذر، در حقیقت ذخیره کردن یک امکان برای زندگی در دنیایی است که مدام گرمتر و خشکتر میشود.