در کشوری که برای جمعیت ۲۲ میلیون نفری آن تنها حدود ۵۰ متخصص قلب وجود دارد، سفر به پایتخت برای یک معاینه ساده، برای بسیاری از روستاییان حکمی فراتر از توان مالی و جسمی بود. زانگ با درک این استیصال، شرکت Himore Medical Equipments را بنیان نهاد تا دستگاهی تولید کند که چهار الکترود بیسیم آن، ریتم قلب را مستقیماً به یک تبلت منتقل میکنند. این دادهها سپس از طریق امواج موبایل به دست پزشکی میرسد که فرسنگها دورتر، در یک بیمارستان شهری نشسته است.
دقت این مهندس در طراحی، تنها به جنبههای پزشکی محدود نشد. او که میدانست زیرساختهای روستایی ناپایدارند، باتری دستگاه را به گونهای طراحی کرد که تا ۶ ساعت بدون نیاز به جریان برق کار کند. حالا در درمانگاههای کوچک و دورافتاده، دیگر نیازی نیست بیمار روزها در جادههای ناهموار سفر کند؛ پزشک و نسخه او، تنها به اندازه یک سیگنال مخابراتی با آنها فاصله دارند.
پشتکار زانگ زمانی به ثمر نشست که دولت کامرون با مشاهده ویدیویی از طرح او در اینترنت، بودجه اولیه برای ساخت ۲۰ نمونه اولیه را تامین کرد. این حمایت، مسیر را برای تولید انبوه دستگاهی هموار کرد که امروز در قالب برنامه Africa Cardiac Care، امکان چهار نوبت چکآپ کامل در سال را برای طبقه متوسط و کمدرآمد فراهم آورده است. او به جای مهاجرت، ماندن و ساختن را برگزید تا دانش خود را به ابزاری برای بقای هموطنانش بدل کند.
زانگ مهندسی سختافزار را از طریق ویدیوهای آموزشی موسسه فناوری هند آموخت تا بتواند دستگاهی بسازد که تپش قلب بیمارانش را به گوش جهان برساند.