او میگوید از دست دادن عضو «فقط از دست دادن بخشی از بدن نیست». به گفتهٔ او، این اتفاق توانایی آدم را برای کار کردن، رسیدگی به خانواده، حضور در جامعه و زندگی مستقل از او میگیرد. برای همین، داینالیمب کارش را به ساختن یک وسیله محدود نکرده است. ماجرا با سر زدن به محلهها شروع میشود. بعد اسکن دیجیتال بدن بیمار، ساخت محلی، نصب پروتز و در پایان راهنمایی برای فیزیوتراپی میآید.
آنیفیوک مدیر عملیات شرکت است. او داینالیمب را با تایوو آکینسانیا و کهینده اولواتوبی بنیان گذاشت. این سه نفر روی هم بیش از بیستوپنج سال در زمینهٔ پروتز و ارتز تجربه دارند. نام شرکت معمولاً با لاگوس همراه است. با این حال، گزارشی از اوایل همین سال آن را در کارگاهی کوچک در اویو، در ایالت آکوا ایبوم، نشان میداد که حدود ۵۵۰ کیلومتر از لاگوس فاصله دارد. دستها و پاهای مصنوعی شرکت در آنجا ساخته میشد.
کلید کار سرعت است. در نیجریه ساخت یک پروتز به روش سنتی معمولاً چهار تا شش هفته طول میکشد. داینالیمب قالبگیری دستی را کنار گذاشته و از اسکن و چاپ سهبعدی استفاده میکند. به همین دلیل، کار را در حدود هفت روز تحویل میدهد. متخصصان آموزشدیده همچنان پروتز را حضوری روی بدن بیمار تنظیم میکنند. ولی اندازهگیری از راه دور و پیگیری بیماران روی سامانهای دیجیتال به نام DynaX انجام میشود.
قیمت هم اهمیت کمتری از زمان ندارد. وسیلهای که داینالیمب میسازد بهطور میانگین حدود نصف پروتز سنتی هزینه دارد. برای خانوادهای که یک نانآورش دیگر نمیتواند راه برود، این تفاوت میتواند تعیین کند که او درمان میشود یا نه.
شرکت تاکنون با پول بنیانگذاران، کمکهای مالی و برنامههای حمایت از استارتاپها پیش رفته است. شورای پژوهش و نوآوری ایالت لاگوس داینالیمب را یکی از پنج برندهٔ بخش نوآوری در یک دور کمک مالی قرار داد. برنامهٔ زنان در فناوری بنیاد استاندارد چارترد نیز ده هزار دلار به آن داد. در اوایل سال شمار وسایل تحویلشده از ۵۰۰ گذشته بود. اکنون شرکت میگوید بیش از هزار بیمار را تجهیز کرده است.
گام بعدی داینالیمب ورود به غنا، کنیا و رواندا است. آنیفیوک از خانوادهٔ خودش شروع کرد و حالا همان کار را در کشورهای دیگری از این قاره پیش میبرد.