این نویسنده و پژوهشگر که با نام هنری راتاناپورا شناخته میشود، ماهها وقت صرف کرد تا موافقت مقامات را برای طرحی دشوار جلب کند. او نه به دنبال ساختن بنایی جدید، بلکه در پی احیای دقیق سازهای بود که پادشاه باگیداو در سال ۱۸۲۱ بنا کرده بود. برای این کار، تیم بازسازی به سراغ «پارابایکها» رفت؛ نسخههای خطی تاشدهای که با مداد سنگ صابون روی کاغذهای زغالی ترسیم شده بودند و جزئیات معماری قرن نوزدهم را در خود حفظ کرده بودند.
در میانه حفاریها، لحظهای که بو شیک آن را «تکاندهنده» توصیف میکند، زمانی بود که کلنگ کارگران به جسمی سخت برخورد کرد. آنها از میان گل و لای، یک تندیس مرمری ابوالهول (Manussiha) را کاملاً سالم بیرون کشیدند. لمس خنکای مرمر صیقلخورده پس از دو قرن تنهایی در زیر خاک، به تیم مهندسی اطمینان داد که در مسیر درست حرکت میکنند؛ این تندیس اکنون به عنوان الگوی اصلی برای تزئینات نهایی بنا به کار گرفته میشود.
بنای جدید که ارتفاعی بین ۴۰ تا ۵۰ فوت دارد، تلفیقی از هنر سه دوره تاریخی است: دوران پادشاهان نیائونگیان، میِدو و ساگاینگ. تحت نظارت فرهنگی تامپاواتی او وین ماونگ، معماران و مهندسان تلاش میکنند تا ملاتهای سنتی ساخته شده از آهک و صمغ درختان را با استانداردهای حفاظتی مدرن پیوند بزنند تا این بار سازه در برابر لرزشهای گسل ساگاینگ تاب بیاورد.
پروژه بازسازی که اکنون به مراحل نهایی خود نزدیک شده، قرار است تا مه ۲۰۲۶ به طور کامل به بهرهبرداری برسد. این تلاش تنها یک مرمت ساختمانی نیست، بلکه بخشی از پرونده بزرگتری است که اینوا را برای ثبت در فهرست میراث جهانی یونسکو آماده میکند؛ تلاشی برای آنکه شکوه این جزیره مصنوعی که میان رودخانههای ایراوادی و مییتنگ محصور شده، بار دیگر در نگاه جهان بازتاب یابد.