اشلی و گیلین هر جای نیوزیلند که سفر میکردند، از منظرهها و محلهای پیکنیک زباله برمیداشتند. در ساحل کاپیتی، جایی که زندگی میکنند، شعبهای از Keep New Zealand Beautiful وجود نداشت. اشلی با این سازمان تماس گرفت و با پشتیبانی آن و شورای ناحیهٔ ساحل کاپیتی، نخستین گروه منطقه را راه انداخت. نام گروه امروز Keep Kapiti Beautiful است.
او پاکسازیهای عمومی را برنامهریزی و اداره میکند. به دانشآموزان مدرسههای محلی گیرههای زبالهبرداری، جلیقه، دستکش و کیسه میدهد تا خودشان پاکسازی برگزار کنند.
هر هفته هم با ساکنان Hōhepa Wellington به پارکهای کاپیتی میرود و زباله جمع میکند. Hōhepa اجتماعی مسکونی برای بزرگسالان دارای ناتوانی ذهنی است. این اجتماع در اوتایهانگا خانه دارد و ساکنانش آنجا با روشهای بیودینامیک سبزی میکارند و نهالستانی برای گیاهان بومی اداره میکنند. آنچه هر هفته در پارکها انجام میدهند، از همان مراقبتی میآید که در باغ خودشان دارند.
بزرگترین زبالهای که اشلی تا امروز یافته، در سفری به جزیرهٔ کاپیتی پیدا شد. این جزیره حدود ۵٫۶ کیلومتر با ساحل فاصله دارد و بدون مجوز نمیتوان در آن پیاده شد. از سال ۱۹۹۹ شکارچیان پستاندار در آن ریشهکن شدهاند و امروز پناهگاه پرندگانی چون تاکاهه، کوکاکو و کیوی است. گزارش سازمان نگفته آن زباله چه بود.
سازمان Keep New Zealand Beautiful در معرفی او به کاری اشاره کرد که فراتر از جمعکردن زباله است. اشلی دانشجویان، کودکان مدرسه و همسایگانش را گرد هم آورده تا ساحل کاپیتی از زباله پاک بماند.
کاری که روزی زن و شوهری در سفرهایشان انجام میدادند، امروز در کاپیتی کار دهها نفر است.