این گروه پژوهشی که از متخصصان مراکشی و فرانسوی تشکیل شده، در لایههای سفتسخت این معدن قدیمی، مجموعهای از استخوانهای فسیلشده شامل آروارههای دو بزرگسال، استخوان فک یک کودک، مهرههای کمر و چندین دندان را یافتهاند. این استخوانها در محلی کشف شدند که به نظر میرسد در گذشته دور، مخفیگاه شکارچیان تنومند بوده است؛ جایی که انسانهای نخستین نه به عنوان شکارچی، بلکه گاه در مقام شکار حضور داشتند.
ژان-ژاک هوبلن، دیرینانسانشناس موسسه ماکس پلانک، این بقایا را حلقهای حیاتی در زنجیره فرگشت میداند. او معتقد است این موجودات، پیشدرآمد مستقیم گونهای هستند که بعدها به انسان هوشمند، نئاندرتالها و دنیسووانها منشعب شد. ویژگیهای کالبدی این استخوانها، آمیزهای از صفات کهن و نوین است که پل میان گونههای اولیه انسان و نسلهای بعدی را ترسیم میکند.
نکته تاملبرانگیز در این کشف، نقش صنعت در گشودن دریچهای به سوی تاریخ است. بخشهای بزرگی از این غارهای باستانی تنها به این دلیل در دسترس باستانشناسان قرار گرفت که در قرن بیستم، این معادن برای استخراج سنگآهک و تامین مصالح ساختمانی شهر در حال رشد کازابلانکا حفر شده بودند. آنچه زمانی برای ساختن خانههای مدرن تخریب میشد، ناگهان قدیمیترین فصل از داستان حضور انسان در شمال آفریقا را پیش روی محققان گشود.
نتایج این تحقیق که در نشریه نیچر منتشر شده، فرضیه آفریقا و بهویژه منطقه مغرب را به عنوان یکی از نقاط کلیدی در شکلگیری دودمان انسان هوشمند تقویت میکند. اکنون عبدالرحیم محیب و تیمش با هر حرکت آرام مته بر روی تودههای سنگی، نه فقط استخوان، بلکه بخشی از هویت گمشده بشریت را از دل زمان بیرون میکشند.