بنیاد مارتین اصل با راهاندازی «پروژه صفر»، چشماندازی را ترسیم کرده است که در آن هیچ مانعی برای حضور انسان در عرصه اجتماع باقی نماند. در کنفرانس سال ۲۰۲۶، تمرکز اصلی بر پروژه SUPPORT بود؛ ابتکاری که به جای تئوریهای انتزاعی، بر مسیرهای مستقر و عملیاتی متمرکز است که به افراد دارای معلولیت اجازه میدهد نه به عنوان گیرندگان اعانه، بلکه به عنوان همکارانی برابر وارد بازار کار شوند. صدای منظم برخورد کفشها بر سنگفرشهای سالن، گویی ضربآهنگِ تغییر در ساختاری بود که دههها این بخش از جامعه را نادیده گرفته بود.
در این گردهمایی، نمایندگان EASPD مدلهایی را به اشتراک گذاشتند که در آن حمایتهای شغلی نه به صورت موقت، بلکه به عنوان بخشی از ساختار بلندمدت شرکتها تعریف میشود. این مدلها نشان میدهند که وقتی محیط کار با نیازهای فردی سازگار شود، استعدادها فراتر از محدودیتهای جسمی شکوفا میشوند. این تنها یک طرح اقتصادی نیست، بلکه بازپسگیری حقِ انسانی برای مفید بودن است.
اهمیت این لحظه در وین، در ارقام و آمار خلاصه نمیشد، بلکه در تغییر نگاهی نهفته بود که در چشمان حاضران دیده میشد. ماده ۲۷ کنوانسیون حقوق افراد دارای معلولیت، در اینجا از کلمات روی کاغذ به واقعیتهای روزمره تبدیل شد. وقتی یک فرد دارای معلولیت برای نخستین بار قرارداد استخدامی خود را امضا میکند، تنها یک شغل به دست نیاورده، بلکه استقلال و جایگاه خود را در جهان بازیافته است.
این تلاشها که از سال ۲۰۰۸ با پشتکار بنیاد اصل آغاز شده، اکنون به نقطهای رسیده است که راهکارهای فراگیر دیگر یک آرزو نیستند، بلکه ابزارهایی در دست سیاستگذاران و کارآفریناناند. در پایان روز، آنچه در تالارهای وین باقی ماند، نه فقط برنامههای کاری، بلکه تعهدی انسانی بود برای ساختن جهانی که در آن تفاوتها، سدی در برابر شکوهِ مشارکتِ انسانی نباشند.