بونما همراه با سوراپون سائنسوک، پییاپورن سائنسوک و چهار همکار دیگر، گیاه را با دقت اندازه گرفت و توصیف کرد. گلها میان ۲٫۰ تا ۲٫۵ سانتیمتر پهنا دارند، براکتهها کوتاهترند و لب گل نقشی دارد که آن را از نزدیکترین خویشاوندش، B. petiolata، جدا میکند. توصیف رسمی در نشریه Life منتشر شد.
این گیاه فعلاً تنها از همان یک برونزد سنگی شناخته میشود. به همین دلیل در فهرست حفاظتی با عنوان «دادهناکافی» ثبت شده — نه چون امن است، بلکه چون کسی نمیداند جای دیگری هم میروید یا نه.
سه نویسنده اصلی این مقاله شش هفته پیشتر گونه دیگری از همین جنس را توصیف کرده بودند: B. lamudiae از ناحیه نونگ هین در استان همسایه لوئی، در ارتفاع حدود ۴۲۵ متر. هر سه در مؤسسه پژوهش گیاهشناسی والای روکاوج در دانشگاه ماهاساراکام کار میکنند.
خویشاوند مشهورتر این گیاه در بازارهای تایلند فروخته میشود: Boesenbergia rotunda، همان ریزوم زرد به نام کراچای که در خمیر کاری تایلندی میرود. در سال ۲۰۲۰ پژوهشگران تایلندی همین گیاه آشپزخانهای را در برابر ویروس کرونا آزمودند و نتیجه را در Scientific Reports منتشر کردند.
صخرههای آهکی شمال شرق تایلند مانند مجمعالجزایری خشکیاند: هر برونزد، دنیایی بسته با گیاهانی که جای دیگری نیستند. گیاهشناسان میدانی میگویند معدنکاوی این صخرهها را یکی پس از دیگری برمیدارد.
در همین ناحیه، غاری هست به نام تام لای تانگ که بر دیوارهاش نقاشیهایی تا دو هزار سال کهن مانده است. سنگ آهک اینجا هم حافظه نگه میدارد، هم زندگی.