آنچه از میان تودههای فسفات بیرون آمد، جمجمهای تقریباً کامل با ساختاری غریب بود. این موجود که اکنون به احترام زمینشناس پیشگام مصری، وادیایکتیس عنباوی (Wadiichthys anbaawyi) نامیده شده، مجهز به یک استخوان پیشدندانی نوکتیز بود؛ نیزهای استخوانی که فراتر از فک بالایی امتداد مییافت تا پیش از بلعیدن طعمه، آن را از پای درآورد. زبری دندانهای این ماهی که بیشتر به خزندگان شباهت دارد تا آبزیان امروزی، زیر لمس دست پژوهشگران، گواهی بر خشونت زندگی در دریاهای اواخر دوره کرتاسه بود.
تا پیش از این لحظه در واحه داخله، خانواده سارودونتیدا تنها ساکنان بومی آمریکای شمالی و بخشهایی از اروپا پنداشته میشدند. کشف این گروه از دانشمندان دانشگاه دره جدید و دانشگاه دمنهور، جغرافیای ماقبل تاریخ را تغییر داد و پیوندی ناگفته میان آبهای جنوب و شمال جهان برقرار کرد. این ماهی کشیده و دوکیشکل، در دورانی که قارهها هنوز در حال جدایی بودند، هزاران کیلومتر دورتر از همتایان خود در اعماق حوضه داخله پرسه میزد.
جزئیات کالبدشناسی این نمونه، از جمله قطعات آرواره و استخوانهای ظریف سر، چنان با دقت در دل لایههای زمین حفظ شده بود که پژوهشگران توانستند تفاوتهای بنیادین آن را با سایر گونههای جهانی تشخیص دهند. نتایج این جستوجوی صبورانه در نشریه بینالمللی Acta Palaeontologica Polonica به چاپ رسید تا نام محمد ابراهیم العنباوی، استاد فقید دانشگاه قاهره، با این کشف در تاریخ دیرینهشناسی ماندگار شود.
برای دکتر ابو الخیر و همکارانش، این استخوانهای سنگی تنها بقایای یک موجود مرده نیستند، بلکه کلماتی از یک کتاب ناتماماند که نشان میدهند چگونه حیات، حتی در دورافتادهترین گوشههای جهان، راههایی برای سازگاری و بقا یافته بود. در جایی که امروز تنها شن و سکوت حکمفرماست، روزگاری صدای شکافتن آب توسط بالههایی به گوش میرسید که اکنون رازهایشان را به دستان جستوجوگر انسان سپردهاند.