قورباغه از کوچکترین اعضای جنس خود است: مادهها میان ۲۳٫۱۰ تا ۲۶٫۳۱ میلیمتر و نرها میان ۱۹٫۱۷ تا ۲۳٫۰۵ میلیمتر. نمونهها در سفرهای سالهای ۲۰۱۲ و ۲۰۱۶ گردآوری شدند و توصیف علمی آنها در مجلهٔ Zootaxa منتشر شد.
زیستن در چنین ارتفاعی برای دوزیستان آسان نیست، اما این خانواده راه خود را یافته است. مادهها تخمها را روی خشکی میگذارند و از آنها قورباغههای کامل و ریز بیرون میآیند؛ مرحلهٔ بچهقورباغه اصلاً وجود ندارد. به همین دلیل است که میتوانند بر ستیغهای سرد و بیآبی زندگی کنند که در آنها نه برکهای هست و نه جویباری.
کوردیلرا دل کوندور سالها برای زیستشناسان بسته بود. مرز میان اکوادور و پرو در همین کوهستان مورد مناقشه بود و در ژانویه و فوریهٔ ۱۹۹۵ جنگ سِنِپا در آن درگرفت — آخرین جنگ کلاسیک آمریکای جنوبی. تا امضای سند ریاستجمهوری برازیلیا در اکتبر ۱۹۹۸، این رشتهکوه یکی از کمبررسیشدهترین مناطق هر دو کشور ماند. پس از آن، پیمایشهای مشترک شمار زیادی گیاه، قورباغه و پستاندار کوچک توصیفنشده بیرون کشیدند.
قلهها هم غریباند. ماسهٔ سفید کوارتزیتی و پوشش گیاهی کوتاه و آبگرفتهٔ آنها بیشتر به تپوییهای سپر گویان شباهت دارد تا به جنگل ابری اندی چند صد متر پایینتر — سرزمینی که بیش از هزار کیلومتر آنسوتر است.
نام گونه ادای دِینی است به کاتیا رومولروکس، گیاهشناس اکوادوری و برندهٔ جایزهٔ ملی اوخنیو اسپخو در سال ۲۰۲۰. جنس Lynchius نیز خود یادبودی است: در ۲۰۰۸ به احترام جان د. لینچ نامگذاری شد، هرپتولوژیستی که دههها صرف توصیف قورباغههای باران اندی کرد.
حفاظت از این قلهها از ۲۰۱۰ رسمی است، اما همان استان زامورا چینچیپه معدن روبازِ مس میرادور را نیز در خود دارد که از ۲۰۱۹ به تولید تجاری رسیده، و امتیازهای معدنی بخش بزرگی از دامنههای کوردیلرا دل کوندور را پوشانده است.