بزرگترین مانع در برابر ترمیم نخاع، لایهای سخت از بافت زخمی است که پس از حادثه تشکیل میشود و مانند دیواری نفوذناپذیر، مانع از پیوند دوباره تارهای عصبی میگردد. سامپایو با صبوریِ دانشمندی که ربع قرن از عمر خود را صرف یک ایده کرده، راهی برای دور زدن این دیوار یافت. او لامینین را در محیطی با اسیدیته دقیق به پلیمر تبدیل کرد تا ساختاری شبیه به بافتهای دوران جنینی ایجاد کند؛ فضایی که در آن اعصاب نه تنها متوقف نمیشوند، بلکه دعوت به رشد مجدد میشوند.
در ژانویه ۲۰۲۶، زمانی که اولین دوزهای این پروتئین به ستون فقرات بیماران تزریق شد، تنها یک میکروگرم از این ماده به ازای هر کیلوگرم وزن بدن کافی بود تا معجزهای انسانی رخ دهد. این دارو که از جفتهای اهدایی پس از عملهای سزارین تهیه میشود، در واقع پیوندی است میان آغاز زندگی و بازگشت به آن.
نتایج اولیه فراتر از پیشبینیهای محتاطانه بود. از میان هشت بیماری که در مراحل ابتدایی تحت درمان قرار گرفتند، یک نفر توانست دوباره بر روی پاهای خود بایستد و گام بردارد. این موفقیت چنان ملموس بود که کمیته مستقل نظارت بر دادهها توصیه کرد ساختار تحقیق تغییر یابد تا افراد بیشتری بتوانند به سرعت از این درمان بهرهمند شوند.
در حالی که جوامع علمی بر رعایت دقت روششناختی تأکید دارند، برای سامپایو و تیمش در دانشگاه فدرال ریودوژانیرو، این نه یک کشف ناگهانی، بلکه ثمره استقامتی آرام است. او که دکترای خود را در برزیل گذرانده و سالها در آلمان و آمریکا پژوهش کرده، اکنون در وطنش شاهد لحظهای است که علم، معنای حرکت را به بدنهای خسته بازمیگرداند.