دکتر جون تاکاهاشی سال‌ها در جست‌وجوی راهی بود تا لرزش دست‌ها و کندی حرکت را نه با مسکن‌های موقت، بلکه با بازسازی منبع تخریب‌شده درمان کند. درمان جدید که آمچپری نام گرفته، حاصل بازبرنامه‌ریزی سلول‌های بزرگسال به وضعیت جنینی و سپس تبدیل آن‌ها به سلول‌های پیش‌ساز عصبی است. در آزمایش‌های بالینی بر روی هفت بیمار، تزریق پنج تا ده میلیون سلول به «پوتامن» در مغز، به بهبود ملموس عملکردهای حرکتی در دوره‌هایی منجر شد که داروهای معمول دیگر اثری نداشتند.

کمی دورتر در اوزاکا، یوشیکی ساوا مسیری متفاوت اما هم‌سو را پیموده است. او ورقه‌هایی ابریشمی از سلول‌های عضله قلب ساخته است که ضخامتشان به سختی به یک‌دهم میلی‌متر می‌رسد. این لایه‌های ظریف که ری‌هارت نامیده می‌شوند، بر سطح قلب‌های خسته قرار می‌گیرند. آن‌ها مانند یک مرهم زیستی، پروتئین‌هایی را ترشح می‌کنند که قلب را وادار به ساختن رگ‌های خونی جدید می‌کند؛ گویی به عضله‌ی فرسوده دستور می‌دهند که از درون، خود را بازسازی کند.

این موفقیت، ریشه در کشف شینیا یاماناکا در سال ۲۰۰۶ دارد که نشان داد می‌توان ساعت بیولوژیک سلول را به عقب بازگرداند. اکنون، پس از دو دهه صبوری و دقت آزمایشگاهی، این سلول‌ها از لوله‌های آزمایش به کلینیک‌ها راه یافته‌اند. هرچند این تأییدیه مشروط است و نظارت بر نتایج آن بر روی گروه‌های بزرگ‌تر بیماران ادامه خواهد داشت، اما برای نخستین بار در تاریخ پزشکی، سلول‌های بازبرنامه‌ریزی شده به عنوان یک محصول تجاری در دسترس جراحان قرار می‌گیرند.

دولت ژاپن با استفاده از چارچوب قانونی ویژه برای داروهای بازساختی، راه را برای این جراحی‌ها هموار کرده است تا داده‌های تکمیلی در حین درمان بیماران واقعی گردآوری شود. برای بیمارانی که تابستان پیش رو این درمان را دریافت می‌کنند، این نه یک وعده در دوردست، بلکه لمس مستقیم دانشی است که به سلول‌های بدن، الفبای جوانی و بازسازی را دوباره آموخته است.